stedentrip
Varanasi
Zoals we al zeiden hierboven was Varanasi erg fijn. De stad staat bekend om de biljoen ghats (Hindi voor trappen, er zijn er 80 van geen biljoen, dat was een grapje) die aan de waterkant van de Ganges zijn gebouwd. Er zijn twee grote ghats; de Assi Ghat en deDasaswamedh Ghat. Bij deze ghats komen de meeste pelgrims aan, om zich drie keer onder te dompelen in de Ganges. Hindoes moeten dit 1 keer in hun leven hebben gedaan omdat dit hun karma zuivert. Wij zaten vlak bij Manikarnika Ghat, die bekent staat om zijn vele crematies (zo'n 250 per dag). Dit is de beste plek voor een hindoe om gecremeerd te worden, omdat het aan de Ganges is. Voordat de lijken gecremeerd worden, worden de lijken eerst 3 keer ondergedompeld in de Ganges. Dit fascinerende schouwspel is voor iedereen te bewonderen, je staat er niet met je neus bovenop en natuurlijk moet je de mensen daar respectvol benaderen omdat daar veel familie leden van de overleden mensen zijn. Ondanks dat we ook hier zijn benaderd door een tout (klantenlokker!) hebben we op een van de laatste dagen gepraat met een zoon van een overleden persoon wat erg speciaal was. Zo krijg je het hele verhaal toch mee en dan niet van een stomme tout maar van een betrokkene. Het was niet vies of eng, maar juist erg mooi om te zien en op een of andere manier heerste er ook een soort rust. Waar Varanasi ook bekent om staat is het doolhof van steegjes, waar wij dan ook vaak verdwaald zijn. Het was heerlijk om door de steegjes te lopen en te kletsen om vervolgens weer bij hetzelfde punt uit te komen waar we vertrokken waren, wat eigenlijk niet de bedoeling was. Daarnaast hebben we nog een moskee bezocht, met een meneer die ons plastieken slacentrifuge hoedjes op liet zetten (die eigenlijk van stof zijn, die moslims dragen) en heel graag met Lisa op de foto wilde. Het was een hele fijne stad, maar meer was er ook niet echt te zien. Oh en ons hotel stond praktisch aan de Ganges, ook erg fijn.
Nog even over de touts. Na de fijne reis naar Varanasi werden we meteen benaderd door een tout. Een hele vervelende tout bleek achteraf. Toen we vanaf het station naar ons hotel wilden met de rickshaw wisten we dat we niet direct bij ons hotel konden worden omdat de weg naar ons hotel bestond uit vele kleine steegjes die niet toegankelijk waren met de rickshaw, maar wij wilden zo dicht mogelijk bij afgezet worden zodat we snel konden gaan slapen en niet veel hoefden te lopen. Maar deze tout wist ons te vertellen dat er nog een aantal 'bloody good hotels' in de buurt waren die wel te bereiken waren. De tout bleef maar aandringen om een kijkje te nemen in deze hotels en weigerde naar ons te luisteren om ons gewoon zo dicht mogelijk bij ons hotel af te zetten. Dit leidde tot flinke irritaties bij ons allebei, maar vooral Lisa werd erg gefrustreerd van deze super irritante tout! Toen later ook nog eens bleek dat niemand in de omgeving kaart kon lezen en niemand wist waar wij ons bevonden hebben we besloten om van rickshaw te ruilen en de irritante kerel vaarwel te zeggen. Nadat we toch een winkelier gevonden hadden die kaart kon lezen zijn we met een andere fiets rickshaw richting ons hotel gegaan en konden we eindelijk gaan slapen.
Varanasi was dus heel fijn, de fijne wandelingen langs de Ghats, de wandelingen door de steegjes, mensen kijken en de bootritjes over de Ganges! Een heerlijk begin van onze reis door India.
Agra
Na de treinrit van 14 en half uur naar Agra kwamen we rond 9 uur aan in Agra, de stad van de Taj Mahal. Rond half 10 waren we in ons hotel. Om 11 uur hadden we weer afgesproken met onze rickshaw chauffeur die ons naar het hotel had gebracht. Hij zou ook voor de rest van de dag onze chauffeur zijn en ons naar de mooie plekken in de stad brengen. De eerste stop was Agra Fort waar wij als ware celebraties ontvangen werden. Van alle kanten werden we gefotografeerd door de Indiase toeristen. Iedereen wilde met ons op de foto, als we voor elke foto 5 roepie zouden krijgen, waren we nu stinkend rijk geweest. Maar goed, Agra Fort. Voor een eerste stop was het een mooi plekje, eigenlijk het mooiste van de hele dag. Het fort is mega groot en rood (dat rijmt!). Bas wist er van alles over te vertellen (dankje de Lonely, vreeeeselijke benaming, overgenomen van 4 Brabantse malloten die bij ons in de bus naar KTM zaten vanuit Chitwan. Ernstig) terwijl Lisa er rustig een aantal foto's van maakte. Zonder te grappen, we zijn echt goed geworden in foto's maken, jullie moeten trots op ons zijn. Het fort was gemaakt door een koning lang lang geleden en de poort heeft de vorm van een HONDENPOOT om de vijand te verwarren. Ja jullie zijn nu ook verward he? Het werkte verdomd goed. Er waren veel marmeren gebouwen en je had ook uitzicht op de Taj Mahal (goed door het stof heenkijken).
Na het Fort gingen we naar de lokale markt. Bas had hierover gelezen en het was echt een lokale markt; vooral kleren, sari's in alle kleuren, maatpakken en winkeltjes met heel veel zoetigheden. Erg verleidelijk. Ook was er een moskee naast de markt, maar die mochten we toen niet bezoeken omdat er net gebed was. Helaas pindakaas.
Ondertussen was het steeds warmer en warmer aan het worden en waren we intens blij dat we dit niet allemaal lopend hadden gedaan of nog erger, met een fietsrickshaw, want die gaan sloom dus geen wind in de haren. Goed, na de markt gingen we naar winkeltjes kijken met 'typisch Agra spulletjes' volgens onze chauffeur. Waarschijnlijk gewoon een vriendendienst van hem uit (halve tout!) maar goed, het was leuk om de sieraden, beeldjes, wandkleden en alles te zien. Na een lunch gingen we de rivier over om ons voor te bereiden op de Taj Mahal. We hadden hem natuurlijk al wel vanuit de verte gezien, maar wat belangrijk was, was dat we eerst de 'Baby Taj Mahal' zagen. Een erg goede voorbereiding op de echte, de mama. De baby was erg mooi, was erg rustig en stond er vredig bij. Wel weer geld betalen maar ach, ke garne! Het marmer en de bijzondere motieven in de stenen waren erg mooi. Daarna gingen we naar een tombe, waarin in oude Iranese poët lag begraven die in opdracht werkte voor de baas van de stad, hij was minister. Tevens was het de broer van de meneer die de Taj Mahal heeft ontworpen en laten bouwen. Daaaaaarna waren we klaar voor de echte Taj Mahal, maar omdat het vrijdag was (vrijdaggebed = Taj gesloten), konden we er niet echt naartoe. We hebben in het park gezeten aan de overkant van de rivier, waarvan je perfect uitzicht had op het grote, witte gebouw. Tegen die tijd koelde het ook wat af en was het heerlijk om daar even een uurtje te zitten in het gras. En dat ding was best wel groot, ook van die afstand, ondanks dat had het nog niet echt een heeeeul grote indruk op ons gemaakt.
Dag twee gingen we in de ochtend (6 uur!) naar de Taj Mahal, omdat het dan lekker koel zou zijn en niet zo druk en de zonsopkomst een heel mooi plaatje van alles zou maken. Grappig was wel dat het dik bewolkt was, dus die zonsopkomst had weinig effect. Het is een beetje moeilijk om de Taj Mahal echt te beschrijven, dus wat wij ervan vonden: groot, wit, mooie 'pietra dura' (marmer inleg werk met 'semiprecious stones'. Semi! Haha, de man had vast niet zoveel geld meer) en erg mooie graveringen in het marmer. Wat wel weer grappig was, was dat de batterij van de camera leeg was na een tijdje. Weinig foto's dus, maar wel kei mooie. Alles was tot in detail uitgewerkt en hoe ze het voor elkaar hebben gekregen is ons een raadsel. Erg mooi, alles.
Lisa had stiekem wel verwacht dat dit een 'waaaaaauuuuoooww' of 'woaaaaaahh' momentje zou worden, maar ze weet niet echt of dit dat nu was. Mooi was het wel.. en leuk. Ja.
De rest van de dag hebben we vrij weinig gedaan. De airco op de kamer was trouwens wel echt poep, in de avond was het warmer op de kamer dan dat het buiten was.
Dag 3 gingen we weer verder reizen, in de ochtend van Agra naar Delhi. Zoals gezegd hadden we 'general' tickets, wat echt een mooie ervaring was van Gorakhpur naar Varanasi. Nu was dat minder chill, want de trein zat al helemaal vol in de general class toen ie aankwam op ons station. Stiekem zijn we de 2AC ingepiept om toch mee te kunnen reizen. Eerst hadden we het bankje bij de WC's bemachtigt, maar toen de ticketmeneer eraan kwam en we de onschuldige toerist speelden (huh maar we zeiden dat we 2AC wilden! Is dit ticket niet voor 2AC?!) zei hij vrolijk dat we daar mochten zitten. Heel fijn was dat. Airco is toch echt wel chill als het 45 graden is, ook al moet je er dan 1100 IRS bijlappen.
Na de 4,5 uur durende reis, met overstappen en al, aangekomen in Delhi, hadden we na een kwartier ons hotel gevonden (jeeeeuuj). Prima kamer om ons 5 dagen te vermaken! Grapje, maar we gaan wel de hete uren vermijden, want de hitte kan hier nergens naartoe dus is het de hele dag vet warm en klam en vies. Nouja je bent zelf vies dan, de straten vallen erg mee.
Voor nog 4 dagen zitten we in Delhi, waarin we het Rode Fort gaan bezoeken, over bazaars gaan struinen en naar de shoppingmalls vluchten omdat daar airco is (en McDonalds). Daarna gaan we naar Goa! Misschien al ergens gehoord, maar het staat nu vast; wij gaan chillen. Legendary!
Tijdens de op een na laatste dag in Varanasi moesten we gaan beslissen hoe onze reis er verder uit zou komen te zien. We hadden namelijk nog behoorlijk veel dagen over (door het moeten skippen van Calcutta). Na veel verschillende opties bekeken te hebben maakte Bas de volgende opmerking wat eigenlijk als grapje bedoeld was: we kunnen ook gewoon 2 weken naar Goa op vakantie gaan! Eeeeennn omdat Lisa best wel moe was en het reizen ook veel energie kost (het reizen zelf, trein vinden, treinen zelf, nieuwe stad, nieuwe straten, nieuwe mensen, nieuwe alles) dacht zij; awesome idee. Dus in Varanasi hebben we 2 tickets geboekt, eentje heen en eentje terug. Dat we 39 uur in de trein moeten zitten is dan weer iets minder, maar wel 2AC (2e klas met airco.. hadden we dat al uitgelegd?) en twee nachten, wat betekent dat je daarmee veel tijd dood en natuurlijk chai, muziek, kaarten en How i met your mother. Moet echt wel goedkomen en het is het allemaal waard, want wat gaan wij daar doen?! NIKS. Nou bijna niks; op het strand liggen, frisbeeën (flop), zwemmen in de mooie blauwe zee (echt blauw, niet Noordzee blauw), dolfijnen spotten, zeeschildpadden spotten, snorkelen, EGAAL bruin worden en tot rust komen. Goa is vroeger ooit ook van de Portugezen geweest, dus we kunnen ook nog cultuur snuiven!
Dat is het plan voor de laatste twee weken. De 10e gaan we weer met de trein terug, weer 39
uur, om vervolgens de 12e om 7 uur in de ochtend aan te komen, met de metro naar het vliegveld en daar in de aico te wachten op onze laatste reis; die naar huis. Want dat is al over dik 3 weken.
Maaaaar zover zijn we lang nog niet!
Oja en wat vinden wij van India in het algemeen (gewoon omdat sommige personen, of één persoon van Lisa daar naar vroeg en andere mensen dit ook vast wel willen weten. Zo niet, dan ben je nu klaar met lezen)?
- Warm en heet
- Heel heet toch wel, het brandt echt
- Lieve mensen die met je op de foto willen
- Lieve mensen die graag een babbeltje met je maken voor niks (die heb je niet meer in Nederland! Nee! Bedoel kijk maar eens in de trein, als je daarin zit, wie maakt er nog spontaan een babbeltje met z'n buur in de trein? Alleen de oudjes. De jeugd van tegenwoordig echt niet, beetje jammer vinden wij nu.)
- Cricket is AAAAWESOME al snappen we er echt geen hol van
- De viezigheid valt echt wel mee (behalve in Agra dan..)
- Mooi
- Lekker bier (Kingfisher)
- Veel smalle hoge flatjes in allerlei kleuren
- Straateten is mega lekker en het maakt niet uit als je daardoor diarree krijgt, want het is echt heel heel erg lekker en heel goedkoop
- Het aanstaren valt ook erg mee (hebben we over gelezen in de Holy Cow, die schrijfster vond dat, wij niet). Als jij lacht naar de mensen, krijg je een grote, lieve en welgemeende lach terug
- Groot, India is groot
- Fijn
Liefs Bas en Lisa
Afscheid nemen en reizen maar!
De afgelopen 3 weken zijn er weer veel dingen gebeurd;
- Farewell programma op onze stageschool
- Afscheid van de gezinnen en Rene en Anne
- Kathmandu 9 daagse
- Chitwan
- India - Varanasi
Nu lijkt het bovenstaande best wel mee te vallen, is het misschien ook, maar bereid je voor op een lange blog!
Afscheid in het dorp
Voorgaande weken waren we zelf stiekem al aan het aftellen tot we afscheid zouden nemen van onze families en de stageschool. Dit omdat we er vreselijk tegenop zagen, maar ook omdat we zin hadden in het reizen. Lisa vond het erg lastig dus zij heeft zich er al weken lang op voorbereid (lees vóór de trekking al een filmpje maken met ochtendrituelen, opdat ze het nooit zal vergeten). De laatste week op stage was heel erg leuk. Naast dat het schooljaar net was begonnen en de leerkrachten ook echt nog op gang moesten komen, hebben we (gelukkig) wel nog onze laatste workshop kunnen geven en de leerkrachten geholpen met het verbeteren van het klassenmanagement. Als extra cadeau hebben we prullenbakken aangeschaft voor het schoolplein. 1 hebben wij gedoneerd en 2 hebben we voor het project Kids & Nature aangeschaft. We hebben samen met de kinderen afval verzameld en de klassen 4 en 5 zorgen nu voor een wekelijkse schoonmaak. De directeur was hier al een beetje mee begonnen maar vond het moeilijk om door te pakken. Ook al hadden we nog maar een paar dagen, samen met het team hebben we ervoor gezorgd dat de klassenregels weer helder in het beeld waren en de kinderen zich hier ook meer bewust van waren. Of de leerkrachten consequent genoeg zijn om ook zelf door te pakken de kinderen de regels te laten volgens is voor ons een vraag, maar het begin is er!
Het farewell programma op de school was erg leuk en Nepalees. We werden flink in het zonnetje gezet en geprezen om onze bijdrage. We kwamen ook tot de conclusie dat Nepalesen allemaal eigenlijk kleine poëten zijn. De mensen zijn hier in staat om emoties zo mooi uit te drukken. Ze gebruiken zinnen als ‘jullie zullen altijd in ons hart blijven' en ‘we beschouwen jullie als ons zusje en broertje en dat maakt het nog vervelender dat jullie gaan'. Dat laatste vonden wij zelf ook. We hebben een erg goede en fijne band opgebouwd met alle leerkrachten, wat erg gunstig was voor de workshops maar ook gewoon voor onszelf en de communicatie. Naast dit alles hebben we ook een mooie speech gekregen van de headteacher (we mogen hem geen principal noemen), waarin hij ook uitgebreid de geschiedenis van alle Maya-vrijwilligers vertelde. Na een zee van bloemen en een rood tikka-hoofd was het afgelopen en gingen we dan echt weg van school, wat ook meteen afscheid betekende thuis. We hadden een taxi geboekt die ons vanaf het huis van Bas zou ophalen rond een uur of 5. We hadden na school (wat om 1 uur klaar was) dus tijd genoeg om nog zo dubbel, veel, extra te genieten van onze familie. De tassen waren in no time ingepakt en de laatste uurtjes waren heel gek maar ook heel fijn. Ook hier kregen we tikka's van iedereen, bloemen en een cadeautje. En ook deze keer kwamen er alleen maar lieve en mooie woorden onze kant op, waar Lisa te gevoelig voor bleek. Het wegrijden van het dorp was heel bizarre en gek, want je weet gewoon niet wanneer je terug komt. De hele weg naar de stad hebben we alles zo goed mogelijk in ons opgenomen.. Moeilijk was het zeker, maar gelukkig weten we ook dat we zeker terug komen naar Adhikaridanda en dan weer lekker in een overvolle bus mogen rijden naar Naudanda, met harde Nepalese muziek aan en met geiten op het dak of kippen naast je voeten, om vervolgens naar het dorp te lopen en weer - net zoals de afgelopen maanden - thuis komen.
Anne achterlaten en op naar Kathmandu
Na het afscheid in het dorp hebben we ook nog twee mooie avonden in Pokhara gehad, waar we eerst vrijdag afscheid hebben genomen van Rene en de avond erop heeft Anne van ons afscheid genomen. Heel gek dat zij alleen achterblijft in het dorp, maar gelukkig komen haar ouders ook snel op bezoek! Die avond kwamen Hari en Amrit (broer van Bas) ook nog naar de stad. Amrit moest er dingen regelen en Hari kwam ons onze oorkondes brengen die de directeur ons nog wilde geven (maar er was geen stroom vrijdag dus moest Hari zaterdag op en neer naar de stad). Een hele leuke avond met twee Nepalesen die hun ogen uitkeken in Lakeside, die ook nog goede vrienden waren. Een mooiere laatste avond konden we ons haast niet bedenken. Behalve dan dat Lisa die avond en nacht ziek werd met koortsstuipen en pijn en vaak naar de wc en blabla. De ochtend erop vroeg opgestaan voor de bus naar Kathmandu, wat het meest oncomfortabele ritje was van 7 uur die Lisa ooit heeft gemaakt (lees veel pijn, ook bij de blaas.. ja ze zag de bui al hangen).
Eenmaal in Kathmandu aangekomen (hotel? Stom! Dag erna ander, fijn hotel gevonden? Jazeker!) hebben we met Rene in de avond wat gegeten (want die was er ook nog, hij vloog de maandag), die ons vertelde dat we naar de Ciwec kliniek moesten. De dag erop vroeg er naartoe gegaan en wat bleek; blaasontsteking. Gelukkig heeft Lisa meteen de goede medicatie gekregen die goed aansloeg en pijnstillers tegen de pijn in haar rug en buik. Wat wel het advies was, was om rustig aan te doen, iets waar we beiden totaal niet op stonden te wachten. Maar na 4 dagen hebben we lekker al wel - eigenwijs zoals we zijn- dingen gedaan. Zo zijn we 's avonds naar de monkey temple (Swayambhunath tempel) gegaan en een andere dag hebben we een scooter gehuurd om naar Bhaktapur te gaan; een oude stad buiten Kathmandu die bekend staat om zijn vele tempels. Het was heel erg mooi en indrukwekkend (zie foto's op facebook). Daarna zijn we doorgereden naar Bodnath. Een hele grote stupa, die ook erg mooi was (al lijken ze allemaal verdomd veel op elkaar). Leuk ja. Omdat we in de ochtend waren vertrokken kon Lisa mooi daarna weer ‘rustig aan doen'. De rest van de dagen hebben we in het park gelegen en hebben we nog een uitstapje gemaakt naar Durbar Square in Patan (ook een oude stad maar dan ten zuiden van Kathmandu). Het is een groot plein met daar omheen ook nog tussen nauwe straatjes, mooie tempels. Iedere tempel staat weer voor een andere god. Bij Durbar Square zijn we ook het eerste verhaaltje tegengekomen over de tempels. Tegenover een tempel stond een pilaar met koning Malla erop. Boven hem zaten een cobra en daarop weer een vogeltje. Het verhaal vertelt ons dat zolang het vogeltje er nog zit, de koning altijd nog terug mag komen. Als het vogeltje wegvliegt is de koning niet meer welkom en gaan de grote olifanten die voor de Vishwanath tempel staan, aan de overkant van het plein bij de waterbron drinken. Kei leuk verhaaltje toch!
Ooooolifantje inne boss, laatje mamma toch niet los...
Nou goed. Na Kathmandu gingen we naar Chitwan, wat we al in Pokhara hadden geregeld. De busreis verliep erg goed en we waren al rond half 1 's middags bij ons hotel. De eerste dag in Chitwan leek een rustige dag te worden, maar bleek later toch weer een typisch Lisa & Bas avontuur te worden.
Nadat ons programma voor de aankomende 3 dagen uitgelegd was hadden we even de tijd om onszelf op te frissen, wat ook echt wel nodig was na een lange busrit met een temperatuur van rond de 37 graden. Na de lunch rond die we rond 2 uur kregen hadden we tot 5 uur de tijd voor onszelf. Deze tijd hebben we nuttig besteed door rond te gaan lopen in het dorp, waar eigenlijk niet zo heel veel te doen was. Maar wat wel erg leuk was, was dat we kennis maakten met de olifanten die hier midden over straat lopen. Rond 4 uur kwam onze gids Binda ons halen voor een wandeltocht naar het dorp. Wij dachten dat dit het dorp zou zijn waar wij in de middag zelf al doorheen gewandeld hadden (Sauraha), het leek ons dus helemaal niet boeiend om dit zelfde stuk nog een keer te lopen. Maar goed, om onze vriend Binda een plezier te doen zijn we toch maar mee gegaan. Al snel bleek dat we niet Sauraha in gingen, maar naar een klein dorpje verderop. Hier woonden de mensen die begin jaren '70 daarnaar toe gevlucht zijn, omdat er een burgeroorlog aan de gang was in het noorden van India tussen de moslims en de hindoes. Deze mensen leven een stuk anders dan de echte Nepalese bevolking, ondanks dat het ook hindoes zijn. Deze mensen drinken namelijk veel Roxy (nepali wine!) en veel knoflook en heel pittig eten omdat zij denken dat dit de muggen weg houdt en zij zo geen malaria krijgen. Nu is er geen malaria meer in dit gebied, maar daar denkt het volk anders over. Op het einde van onze tocht gingen we nog naar een bruiloft, omdat Binda daar uitgenodigd was. Op het moment dat we daar aankwamen begon het hard te regenen, waardoor we bij de bruiloft moesten blijven. De bruiloft was anders dan dat wij gezien hadden bij ons in het dorp. Dit was omdat de mensen hier minder geld hebben, alles zag er daarom wat 'goedkoper' uit, maar wat wel heel leuk was, was dat de bruid het eten opschepte voor de gasten. Na een tijdje werden wij door de vader van de bruidegom uitgenodigd om naar binnen te geven, omdat hij ons graag wat wilde geven. We moesten binnen in de werkplaats gaan zitten, waar we wat eten en drinken kregen. En zoals je wel kunt verwachten van ons, was dit geen gewoon drinken, maar Roxy! Het eten wat we kregen was kei pittig, maar wel erg lekker. Na het eten van dit pittige, rijk gevulde knoflook eten dachten wij dat we die avond geen last zouden hebben van de muggen, maar niet dus! Toen het eenmaal droog werd, zijn we richting het resort gelopen, maar voordat we daar waren werden we eerst uitgenodigd om Binda zijn familie te ontmoeten (vrouw & zoontje) en nog meer Roxy te drinken.
De volgende ochtend was het dan eindelijk tijd om de jungle van Chitwan te gaan bekijken. 's Morgens rond half 8 zijn we met een bootje vertrokken. Na ongeveer 10 minuten varen over de met waterlelies bedekte rivier hadden we de eerste krokodil gespot! Een baby krokodil samen met zijn moeder. Super gaaf! Na nog een paar andere krokodillen en vogels gespot te hebben we onze jungle tocht te voet voortgezet. Na nog geen 2 minuten lopen zagen we de eerste wilde dieren: een groep met herten en wat aapjes. Als ware Steve Irwins slopen we door de jungle om de dieren zo min mogelijk te storen. Heerlijk vonden we dat. Wat ook erg gaaf was, waren de mega grote mierenhopen, sommige van wel anderhalve meter hoog. Nadat Binda gestopt was om asperges te plukken begon het avontuur pas echt. Na zo'n 5 minuten lopen hoorde we een geluid, maar wat voor een geluid wisten we niet: was het een neushoorn? Een beer? Een olifant? Of een ander gevaarlijk dier wat daar door de jungle zwerft? We weten het niet, maar we willen het weten! Voordat onze speurtocht naar dit onbekende dier begon pakte onze gids een grote, zware stok van de grond, want mochten we aangevallen worden, dan moeten we ons toch kunnen verdedigen. Sluipend gingen we door de jungle, maar helaas was het dier nergens te bekennen. Binda vertelde ons later dat dit waarschijnlijk een Sloth Bear was (Sloth Bear: knaagt aan de ledenmaten tot het bot, klap in het gezicht is dodelijk, zorgt voor veel doden!). Onze jungle tocht eindigde bij het olifant breeding centre, waar olifanten gefokt werden (waarschijnlijk in de meeste gevallen voor toeristische doeleinden). Ondanks dat de baby olifantjes erg lief en leuk waren om naar te kijken, stonden wij daar met een dubbel gevoel. Fokken voor toerisme is niet iets wat wij toejuichen...
Na deze jungle ervaring was het tijd om even lekker te badderen. En dan niet zo maar badderen, nee nee, badderen met olifanten. Als eerste was Bas aan de beurt. Vanaf het moment dat Bas op de olifant zat en de wandeling naar de rivier begon tot aan het moment dat het badderen erop zat heeft hij met de grootste glimlach die je maar kunt bedenken op dit enorme beest gezeten. Dit bleek later ook het geval te zijn voor Lisa. Wat was dit genieten. Heerlijk. Lisa realiseerde zich op dat moment ook in een keer dat de olifant haar lievelingsdier is. In de middag zouden we onze olifanten vrienden terug zien om een jungle safari te gaan maken. Het bleek dat we samen met een groep Chinezen de jungle safari zouden gaan maken en wij zouden samen met 2 van deze Chinezen op de rug van een olifant gaan zitten. Van begin tot eind waren deze gekke Chinezen aan het poseren voor de foto's met het welbekende peace teken en waren dolgelukkig wanneer zij een kip of een pauw spotte! Maar dat terzijde. Tijdens deze toch hebben we maarliefst 3 neushoorns gespot! Wat een beesten, wauw! En wat waren ze dichtbij! Verder hebben we nog een wat herten, apen, krokodillen, kippen, een pauw, wat gekke Chinezen en een ander klein beestje gespot.
i-strike! No buses! Not possible! - de reis naar India -
Na deze drukke dag, zouden we in de morgen richting Sunauli vertrekken om daar de grens over te gaan naar India. Daarna zouden we richting Gorakhpur gaan om daar te beginnen aan een 20 uur durende treinreis naar Calcutta. Maar Nepal zou Nepal niet zijn als er geen staking zou zijn. Een staking die er voor zou zorgen dat we onze India planning zouden moeten aanpassen. Na het plegen van verschillende telefoontjes naar het reisbureau hebben we met pijn in ons hart de reis naar Calcutta moeten annuleren en zouden we vanaf Gorakhpur direct naar Varanasi gaan. Maar voordat het zover zou zijn moest er eerst nog een bus naar Sunauli gaan, - side note: onze visa zijn op dit moment al verlopen -. De volgende ochtend werd er rond 5 uur op de deur geklopt. Een dronken Binda wist ons te vertellen dat de bustickets naar Sunauli waren geboekt. Opgelucht hebben we nog even kunnen slapen en vol goede moed werden we wakker. We waren helemaal klaar om richting India te gaan. Maar helaas, geen bussen naar Sunauli. Wel naar Pokhara en Kathmandu, maar geen Sunauli. De moed zakte ons in de schoenen. Vol teleurstelling hebben we besloten om de bus richting Kathmandu te pakken, omdat we vanuit daar meer opties hebben om richting de grens te gaan. Om half 4 in de middag waren we weer terug in Kathmandu, waar Lisa op internet is gaan zoeken naar vluchten naar Delhi en Varanasi en Bas op zoek is gegaan naar bussen. Na ongeveer een half uurtje kwam Bas terug bij hotel en wist dankzij Nilan dat er die nacht bussen zouden vertrekken naar Sunauli (of vlak daarbij, genaamd plaatsje beginnend met de B). Deze zouden alleen wel over 2 uur gaan. Snel eten en vol goede moed 1,5 uur voor vertrek aangekomen op New buspark. Door een lieve Nepalees zijn we voorgetrokken en ja, we hebben de bus gehaald (op het nippertje, 2 van de laatste 4 kaartjes) en zo kon de reis naar India toch beginnen! Om het verhaal niet al te lang te maken (of is dat het al?) zullen we het laatste stukje even heel kort samenvatten:
- Nachtbus naar een plaatsje met de B: prima rit
- Aansluiting lokale bus naar Sunauli; prima
- Bus naar Sunauli; tot 8 uur in de ochtend prima, na 8 uur; strike!
- Wandeling naar Sunauli (14km!) ; stom!
- Fietsrikshaw naar Sunauli (12km!); awesome
- Grensovergang; goed ondanks onze visa die al verlopen waren
- Taxi rit Sunauli - Gorakhpur; goed
Cricket, kom je bij me eten? en snorren
De treinrit van Gorakhpur naar Varasi is het beschrijven wel waard. In de middag hadden we op het station van Gorakhpur kaartjes weten te bemachtigen voor de trein van half 11 ( 240 roepies voor 4 kaartjes! Twee andere reizigers reisden met ons mee). Om 10 uur stonden we helemaal gereed om ons te gaan gedragen alsof we een stel Indiërs waren ( lees: klaar om de trein te bestormen en proberen een plekje te krijgen). Lisa was er een ware heldin in. Als een echte Indiër werd menig mede-treinreiziger door haar aan de kant gebonjourd en hadden we een plek om te zitten. Lisa had een plekje op de bank en Bas zat gezellig bij een Indiër op een stoeltje. Al snel raakte Bas in gesprek met deze jongen. Omdat we wisten dat we vrienden zouden maken als we over cricket zouden beginnen, had Bas besloten om dit eens uit te proberen. Vol enthousiasme wisten de jongens Bas de regels van het spel uit te leggen, werden de beste teams besproken en werd er verteld over een cricket legende! Nieuwe vrienden waren gemaakt. Wat ook een trending topic is in India, is snorren! Trots zijn ze er op. Wat overigens helemaal terecht is. Lisa had inmiddels ook vrienden gemaakt en was al uitgenodigd om bij een familie te komen eten en samen een plonsje te wagen in de Ganges, top! Het was een gezellige rit en voldeed absoluut niet aan de verwachtingen die we hadden. Ja het was chaotisch en druk, maar wat was het gezellig. Na een rit van ongeveer 6 uur kwamen we aan in Varanasi.
Varanasi
We zitten hier nu net. Na een hele dag slapen hebben we even rond gelopen door de straten van Varanasi. En de eerste indruk is indrukwekkend. Omdat dit blog al heel lang is zullen wij de verhalen van Varanasi beschrijven in ons volgende blog.
Eppie bardeej en eppie niewjeer
Nou toch weer een blog van de afgelopen paar weken, hoeveel weten we niet maar zoals Kiki Jollema zei; je moet je er gewoon bij neerleggen dat wij niet zo van het bloggen zijn!
Omdat de vorige blog ideaal was met de kleine hoogte en diepte puntjes gaan we dat nu ook gewoon doen:
- Baabu zijn haar is afgeknipt, heel mooi recht en egaal door aama
- School is weer begonnen! Eindelijk iets meer invulling aan dagen
- Lisa heeft een parasiet (of misschien wel meer) in zich gehad, maar omdat Rene al gauw de symptomen herkende had ze al gauw medicatie en was ze snel weer fit
- Fit genoeg om haar verjaardag te vieren! Wel met zonder alcohol (toch een beetje meer met dan zonder, ook al mocht ze niet drinken terwijl ze medicatie had)
- Het heeft een week heerlijk geregend. De dagen begonnen zonnig maar het trok rond 3 uur dicht en dan ging het onweren. Mega mooi om te zien, alleen niet vast kunnen leggen omdat we niet van die dure camera's hebben ;)
- Nu is het dan weer mega warm inclusief zwembadjes
- We hebben een biosavondje gehad bij een restaurant
- We hebben een hotelkamer filmavond gehad met bestelde pizza's
- We hebben nog 2 treinen geboekt (naar Varanasi en Agra) en al aanvraag gedaan voor de visa van India
- De aanvraag voor de visa verliep niet heel soepel omdat de meneer er 3 dagen later achter kwam dat we geen handtekening hadden gezet. Wat wel weer zorgde voor een motorritje naar de stad
- Lisa wil haar motorrijbewijs. En Bas ook
- Het Nepalese nieuwjaar is begonnen! Wat we ook goed hebben gevierd
- We hebben bij ieder gezin pannenkoeken gebakken, groot succes! Kaladhar (pa Bas) heeft er 3 op en dat om half 6 's middags
Goed nu een paar mooie verhalen om alles compleet te maken!
Zoals jullie weten was het afgelopen weken vakantie, en aangezien we de workshops al hadden uitgewerkt en voorbereid, was er niet veel meer voor ons te doen behalve het Kids & Nature project. Dit is een project dat de stichting kan waarmaken door een sponsor die graag wil dat er een natuurproject (denk aan leskisten) wordt gemaakt voor de school. Omdat wij voorafgaand van onze stage niet wisten of we hier veel tijd voor hadden, hebben we onze werkbladen en ontdekkist klein gehouden. De opdrachten die we hebben uitgewerkt zijn duidelijk en vooral ook spelenderwijs, zodat het tevens een voorbeeld is voor de leerkrachten, wat ons doel werd voor de kist. We zijn hier de afgelopen weken druk mee bezig geweest, maar alles is nu bijna af en klaar! Hopelijk kan er een student volgend jaar ook verder mee, omdat wij vinden dat we niet alles uit de kans hebben gehaald omdat we hier ook niet de tijd voor hadden. Het is zonde om niet optimaal gebruik te maken van het geld en project van de sponsor.
Ondanks dat we het klein hebben gehouden zat er dus wel veel tijd in. Denk aan de lay-out, vakjes, duidelijke taal, antwoorden bladen maar zeker ook de materialen. Het is wel erg leuk om weer eens een leskist te ontwerpen en door enthousiasme is het toch echt iets moois geworden waar we trots op zijn. Bovendien was het ook wel een goede invulling voor de wat lege dagen in de vakantie, want serieus als het vakantie is heb je echt ineens bijna niks te doen!
We zijn deze weken bij elkaar op bezoek geweest, thee gedronken, langs de conciërge op bezoek, werken aan het natuurproject en in de weekenden veel geregel voor zowel het project als de reis die we over 1 week gaan maken. ÉÉN WEEK JONGENS!
Het voelt heel gek en raar en Lisa voelt dan ook mega veel emoties door elkaar. Sorry lezers die dit voor Bas lezen, maar dit mag iedereen wel weten want hoe dan ook, dit is onvergetelijk en misschien geeft dit stukje ook een beeld hoe wij hier nu zitten. Ik wil hier niet weg, maar heb ook super veel zin in India en ik ben me ervan bewust dat ik vaak terug kijk naar de afgelopen maanden en wat ik hier allemaal (deels onbewust maar nu wel wat bewuster) heb geleerd. Daarbij komen ook nog de reacties van jullie allemaal, berichtjes op facebook, skypesessies, smsjes en mailtjes die mij soms ook doen denken aan mijn thuiskomst. Maar als ik daar aan denk, denk ik meteen aan wat ik hier achterlaat en het ergste is dat ik niet weet wanneer ik hier terugkom. Vooral dat laatste maakt me een beetje verdrietig. Op dat moment krijg je een vet lief smsje van een vriendin die zegt dat ze je mist en dan denk ik PANNEKOEK! Ik wil het allemaal samen! Dus kom maar hierheen allemaal en Pieter en Els; kan ik ook hier afstuderen?
Goed genoeg, ik sla weer een beetje op hol. Hoe gaat het daar met jullie? Zoals je bovenaan hebt gelezen hebben we een hoop gevierd. De verjaardag van Lisa was een driedaagse van vieren. We begonnen met en avondje pizza eten en wat drinken in de Bussy Bee. Daar kwam Bas met een verrassing namelijk APENKOPPEN! Dat was echt het ultieme cadeau en op de foto zie je Lisa dan ook erg blij kijken (sorry als we m niet kunnen uploaden!). Gelukkig had ze die avond nog niet haar medicijn ingenomen, want zoals jullie al hebben gelezen mocht dat niet met alcohol samen gaan! Ze wist het al wel toen ze de medicijnen kreeg, maar ja, een feestje met alcohol is toch wel echt heel leuk. Zonder ook wel, maar goed. De dag erop had Lisa zelf taart gekocht met kaarsjes en hebben we lekker gesnoept van de taart. Hele zware, machtige taart, goed uitgekozen dus. Aan het eind van de middag naar het dorp want de dag erop was ze echt jarig. In de morgen van haar verjaardag kreeg Lisa tot haar verbazing cadeaus van haar familie. Na het eten kreeg Lisa telefoon van Anne of ze even kon helpen met Word, waardoor Bas de tijd had om bij Lisa thuis te versieren en de taart klaar te maken (Bas en Anne dachten dat zij dit echt niet door zou hebben, maar natuurlijk had Lisa al wel in de gaten dat zij iets aan het organiseren waren). Toen Lisa eenmaal thuis was hebben we gezongen, taart gegeten en heeft Lisa haar cadeautjes in ontvangst mogen nemen. (oh en Annemarie als je dit leest, gefeliciteerd met Wil!)
Goed nu even over oud & nieuw. In Nepal wordt dit gevierd door een tikka te krijgen van je ouders met een zegen voor het nieuwe jaar. Lisa haar gezin heeft het dit jaar flink uitgepakt en heeft een 'ceremoniemeester' gehuurd (oud klasgenootje van d'r zus), die een ceremonie begeleidde van dik 2 uur. Beschilderde vazen symboliseerden de goden en er was van alles om te offeren (eten, bloemen, geld, wierrook, heilig water en tikka spul). Gelukkig hoefde niet iedereen die 2 uur stil te zitten, wat ook niet handig was want de vrouwen moesten het avondeten voorbereiden. Wat bleek, was dat de hele familie bij Lisa kwam eten. Natuurlijk (typisch Nepalees) kreeg ze dit pas tijdens de ceremonie 's ochtends te horen, terwijl ze al had beloofd om naar Anne te gaan. Na veel teleurgestelde blikken en gezichten van iedereen (Lisa voelde zich mega schuldig, teken dat deze familie ook echt veel betekend voor d'r) en wat dal bhat (natuurlijk moet je wel wat van het gemaakte eten proeven!) is ze richting Anne vertrokken. Hari had ons namelijk uitgenodigd om bij hem thuis een feestje te vieren, omdat het oud en nieuw was. Het zou een soort Amerikaans feestje worden, waarbij iedereen iets meeneemt of iets klaar maakt. Anne en Bas, die 's morgens eerst in Serachour Rene zijn gaan helpen op de bouw, hadden 4 flessen bier en wat fruit mee genomen als ons aandeel voor het feest. Eenmaal thuis gekomen bleek dat we een grote fout gemaakt hadden: '4 flessen bier..!! Dat is toch nooit genoeg!' was dan ook een van de eerste reacties die wij te horen kregen. Na druk overleg werd de motor gepakt en werd er meer bier en kip gehaald. Ondertussen werd er bij Hari thuis al flink gekookt. Anne en Lisa waren Jyothi aan het helpen met het maken van bananen roti terwijl Bas ondertussen gezellig buiten aan het kletsen was (Bas die later wel samen met Hari de kip klaargemaakt heeft). Toen het eten eenmaal klaar was hebben we met de hele familie gezellig buiten op de veranda heerlijk gegeten. Na het eten begon het feestje pas echt. De borden werden opgeruimd en de muziek instrumenten kwamen boven water. Het was tijd om te dansen en te zingen. Als eerste was het de beurt aan Anne en Lisa die hun danskunsten aan de rest van de familie moesten laten zien. En later was ook Bas aan de beurt, die samen met de rest van de mannen moest dansen. Al snel kwam hij erachter dat hij niet gemaakt was voor deze soepele Nepalese dansbewegingen. Al had hij er wel veel plezier in. Lisa en Anne hebben het zelfs voor elkaar gekregen om de vogeltjes dans aan te leren aan de dames van de familie en aan Hari. De rest van de avond vond plaats op een grasveldje waar vaker een kampvuur wordt gehouden. Om een lang verhaal korte te maken, jullie verbeelding te laten spreken en lezers die bekend zijn met Nepal flink te laten lachen, zullen wij vertellen wat voor een ingrediënten deze avond bevatte: 4 Nepalese mannen (die zelden tot nooit drinken), 3 Nederlandse vrijwilligers, heerlijke kip, kampvuur en een stuk of 16 grote flessen bier.... De volgende ochtend had Bas zijn eerste echte Nepalese kater, maar dat was het dan ook meer dan waard.
De dag na het feestje was het tijd om het dorp weer in te ruilen voor de stad waar we de zaterdag avond Lisa haar kinderfeestje gevierd hebben. We zijn in een restaurant The Hangover gaan kijken. Dit natuurlijk in combinatie met het wereldberoemde Hangover drinkspel met de apenkopjes die nog over waren van de vorige week (aangevuld met nieuwe drankjes!). Ook mochten natuurlijk de hapjes niet ontbreken en hebben we allerlei lekkere kleine gerechtjes besteld. De volgende dag hebben we flink geshopt voor de verschillende projecten waar aan gewerkt wordt en omdat we allemaal een beetje lui waren van de voorgaande twee avonden hebben we de avond in bed doorgebracht met een filmpje en hebben we een pizza laten bezorgen.
Afgelopen week is school eindelijk weer begonnen zoals jullie al in de hoogte en diepte punten konden lezen. Afgelopen donderdag werden dan ook eindelijk alle bestelde materialen bezorgd. Het duikelrek en de vlaggenstokhouder (onze cadeautjes)en de boekenkasten van het boekenproject. Vrijdag ochtend zijn we gelijk flink aan de slag gegaan om alles te schilderen en te plaatsen. Afgelopen week was trouwens niet zomaar een week! Nee het was pannekoekenweek. Als eerste Lisa aan de beurt om pannekoeken thuis te bakken. Toen de pannekoeken eenmaal klaar waren, bleek de chocoladepasta de grote favoriet te zijn om erop te smeren. Met als resultaat dat baabu helemaal onder de chocoladepasta zat. De volgende dag werden ze bij Bas getrakteerd op pannekoeken (waar mammie al dagen naar uit keek, maar op dat moment helaas niet thuis was!). Ook hier was de chocolade pasta de favoriet.
Inmiddels zijn we weer even in Lake Side (met de motor! Jaja) om nog wat laatste dingen te doen voor het Kids & Nature project en om cadeautjes te kopen voor onze families, omdat aankomende week het alweer onze laatste week is. Helaas. Ondanks dat we het heel lastig vinden om onze families hier achter te laten hebben we ook zin in een nieuw avontuur. 29 april vertrekken we met de bus richting Kathmandu, zodat we de 30 bij de Nederlandse ambassade Koninginnedag kunnen gaan vieren. Na 9 dagen Kathmandu gaan we als ware Steve Irwins richting Chitwan National Park om daar op olifanten te rijden, neushoors te vangen en tijgers te knuffelen. Maar voor deze avonturen zullen jullie moeten wachten tot ons volgende blog!
hier heb je zeker meer dan 2 seconden voor nodig
Om het toch iets korter te maken zijn er een paar hoogte en dieptepuntjes die we gewoon zo even gaan opsommen:
- Lisa heeft alweer 2 kurtha's gekocht (zoek maar op google wat het is)
- Lisa heeft dr haren geknipt. Inmiddels komt het alweer tot d'r BH bandje achter maar wat moet dat moet
- Bas is 2 dagen ziek geweest, aan de schijterij! Weer een ervaring rijker
- We hebben een picknick gehad met de vrijwilligers omdat de bouw van het atelier het hoogste punt heeft bereikt en de 3 vrijwilligers die eraan werkten gingen weer terug naar Nederland
- Lisa heeft geit gegeten, mega lekker met kruidjes van de shoarma :)
- Bas heeft ook geit gegeten, maar die was vies
- We hebben een massage gehad, Lisa d'r eerste massage in haar hele leven, best wel pijnlijk.. onze ruggen zijn schijnbaar niet zo jong als dat we zelf zijn
- Lisa is ook ziek geweest, maar dan niet door de diaree maar verstoppingen en ja daar praten we gewoon over
- Tijdens de trekking was het juist weer andersom, Lisa had last van diaree, mega handig als je op trekking bent
- Andere vrijwilligers hebben op onze school een Health Program en Dental Camp georganisateerd (HAHA, kennen we m nog?), leuk nieuwtje is dat de aama van Bas oorspronkelijk nog ongeveer 6 tanden had en na het Dental Camp nog maar 4
- Baabu (Lisa d'r broertje) is een week heel ziek geweest met koorts en vanalles. Tot overmaat van ramp en schok zijn ze (zus, vader, oom en baabu) 's avonds naar de stad vertrokken met de taxi om te checken wat er mis was. Na een scan en foto's bleek dat er iets fout was met zijn bloed en hij had wondjes in zijn mond waardoor hij een bacterie heeft opgelopen. Niet fijn maar de medicatie slaat gelukkig aan
- Er is een kalfje geboren bij Bas thuis, inmiddels is ie alweer 3 weken oud en zoooooooooooo lief (dit zegt Lisa, even om de mannelijkheid van Bas intact te houden)
- De neef van Lisa is getrouwd! Lisa mocht bij de voorbereiding, de dag zelf en de ceremonie's na de trouwerij aanwezig zijn, wat 5 volle dagen zijn.. wat niet kan want we moeten natuurlijk ook naar stage, maargoed.. het was heel speciaal en vet om mee te maken. Bas was er op de dag zelf (de trouwerij) ook bij
Goed, dan nu wat feestdagen en leuke dingen wat uitgebreider, want we hebben beloofd dat we alles over afgelopen 1,5 maand zouden vertellen.
Er waren een maand geleden mega veel feestdagen waardoor we alleen de donderdag en vrijdag stage hadden in één week. Wel een leuke stagedag donderdag, want in de pauze gingen we ineens eten op een rituele feestdag na een bruiloft (ja na de bruiloft zijn ook nog rituelen, feesten en veel eten). Super lekker en heel leuk. Opzich waren de vrije dagen niet heel erg, want lekker thuiszitten is ook fijn en we konden de workshop over klassenmanagement mooi verder uitwerken. Dat is helemaal niet zo erg als je zo'n mooi uitzicht hebt als wij, vanaf je veranda.
Shiva Ratri
Een van de feestdagen was Shiva Ratri. Dit is een van de goden uit het Hindoeisme, het is de god voor de vernietiging.
In het dorp waren 3 grote vuren, en iedereen die kwam nam een stuk hout mee om het vuur aan te houden. Het was heel leuk, het vuur dat het dichts bij Lisa was, was vooral erg gemoedelijk (mooi woord) en familiar. Er werd muziek gespeeld op Nepalese trommels en belletjes en dingen. Omstebeurt gingen er vrouwen dansen, en Lisa voelde de bui al hangen.. Dus goede observaties, kijken naar voetwerk en armbewegingen (losse polsen!!). Het prachtige danswerk van ons werd opgevoerd bij het vuur dat het dichts bij Bas was.. Daar waren ook de meeste bekenden van ons, een aantal leerkrachten en kinderen van de school. Nog voordat we lekker op de grond zaten bij het vuur, werd Lisa door Jodthi (vrouw van de wiskunde leraar, de vrouw die vorig jaar de mama van Joryl was) meegesleurd omdat ze moest dansen. Bas werd daarop volgend meteen door Hari meegetrokken om te dansen. Eigenlijk is het een 'Oh hell' momentje, maar stiekem wil je wel heel graag dansen, ook al bak je er niks van. Het was heel erg leuk om te doen, iedereen was heel vrolijk en op dit soort momentjes voel je je ook echt een onderdeel van de gemeenschap. Waar Shiva Ratri ook om gaat, is dat het de enige dag in het jaar is, waarop het is toegestaan om te blowen. Dit omdat de god zelf dat ook altijd deed. Dus ja, we hebben geblowd. Maar het was niet heel sterk spul. Ook hebben we een soort wietpudding op, met een mega wietsmaak die je 's ochtends nog proefde in je mond. Ook hier hebben we niks van gemerkt. Het moest overigens ook wel stiekem, omdat de oudere mensen het deels ook niet goed vinden. Het is namelijk ook een zonde volgens het geloof, beetje dubbel dus..
Tibetaans nieuwjaar
De volgende feestdag was de maandag erop. Tibetaans nieuwjaar! Dat wordt gevierd in de kloosters die er overal zijn. Beetje apart, waarschijnlijk iets van het Hindoeisme, maar in elk klooster wordt er in de dagen voor de jaarwisseling naar het nieuwe jaar toegeleefd door veel bidden en verschillende ceremonies. Eerst waren we naar een klooster gegaan die het die dag niet vierde, niet de grote viering die heel bijzonder en mooi is. Toen zijn we naar een ander klooster gegaan waar dat wel was. Heel mooi, een dans in mooie kostuums met maskers van dieren. Er waren twee witte herten, die het oude en het nieuwe jaar voorstelden. De dans ging heel langzaam, maar het zag er zo mooi uit. Tussendoor waren er pauzes voor de monnikken en gingen de kleine monnikken (echt jochies) het publiek vermaken met gekke enge maskers op enzo. Was heel fijn dat ze Lisa ook de nodige aandacht gaven.. Als laatste staken ze een toren in brand, waarop ook sjaaltjes en eten lag (offers van de mensen) op een groot grasveld.
Holi
Ongeveer een week (ofzo?) na die feestdag gingen we naar de volgende feestdag, de feestdag waar Lisa al weken naar uitkeek; Holi! Omdat Janne vorig jaar met groen haar thuis kwam, vet sexy, heeft Lisa samen met Lies een paar oude shirts van Rene gepakt om hun haren te beschermen. Slim he?
Nieke en Trudy (twee vrijwilligers) wilden eigenlijk niet Holi vieren omdat zo druk was en het een zooitje werd blabla. Maar tot onze verrassing hebben ze last minute toch besloten om mee te doen! We waren in totaal met z'n zessen: Bas, Lisa, Lies, Anne (die net twee dagen ervoor was aangekomen in Nepal), Trudy en Nieke. Een dag voor de feestdag hebben we alle mogelijke kleuren kleurstof gekocht, waterpistolen en waterballonnen om ons goed voor te bereiden. De ochtend van de feestdag hebben we een uur besteed aan het vullen van de waterballonnen met gekleurd water. Met twee volle emmers met waterballonnen, waterpistolen en poeder en flessen gingen we de straat op. In Lisa d'r hoofd klonk het melodietje van the A-team. We waren gefocust en duidelijk niet te verslaan! Het eerste uur hebben we doorgebracht op de mainroad van Lakeside, daarna zijn we via het meer terug gelopen en hebben we tussendoor een biertje gedronken. Daarna zijn we weer de straat opgegaan, waar inmiddels een bandje bij Central Point stond te spelen, midden op de straat en iedereen flink aan het genieten was van alle kleuren, de zon en bier. Het voelde haast als een festivalsfeertje. Tegen 5 uur hebben we in onze mooie kleren lekker pizza gegeten en daarna zijn we gaan douchen. Het was een top feestdag!
Trekking
Ehmm.. toen was de trouwerij een keer (zie die puntjes boven) en daarna moesten (of nouja, moesten?) we onze gezinnen verlaten omdat we de trekking gingen doen! De Mardi Himal trek was een goede keuze van ons, mede dankzij de oom van Bas. We hebben er in totaal 7 dagen over gedaan, wat voor ons precies genoeg was.
De eerste dag was een korte dag, was het niet zo dat we meteen de foute route namen! We zijn er inmiddels achter gekomen dat we beiden vrij goed zijn in foute paden kiezen en verkeerd lopen, dus waarom niet meteen goed beginnen ;)! Ohja, maar we komen er wel altijd. Goed we liepen verkeerd maar tot onze verrassing kwamen we een meisje tegen die in ons buurdorp woont, waar we een paar keer mee hebben gekletst. Ze ging in het dorp waar wij begonnen (Kande) haar examen maken. Haar leerkracht heeft ons de weg gewezen naar de mainroad, die we eigenlijk moesten volgen. Mega duidelijk pad (niet dus), gelukkig kwamen we hier ook weer iemand tegen, namelijk een mevrouw die ons de weg heeft gewezen naar de mainroad en ons er naartoe heeft gebracht. Vanaf dat punt liepen we verder en kwamen we na 3 uur aan in Pothana (1950 m.), onze eindbestemming voor die dag.
Dag twee was de langste dag, de dag waarop Lisa duidelijk een 'Oh hell' momentje had (ik stop ermee!). In totaal hebben we 7 uur gelopen en we wisten dat we een dorp tegen zouden moeten komen en twee splitsingen. We keken steeds erg uit naar de splitsingen, al leek het een eeeeeeuwigheid te duren voordat we er eindelijk kwamen. Continu stijgen en mega stijl omhoog is niet cool, maar je voelt je echt een held als je aankomt bij je eindbestemming! Dat was voor dag twee Forest Camp (2450 m.). We sliepen in een 'hotel' bij een lieve Nepalese vrouw en haar man. De vrouw leek heel veel op de aama van Bas en het voelde ook een beetje als thuis. Minder puntje was de fijne Spanjaard die voor overal een oplossing had, zelfs als je er niet om vroeg. Bedenk even dat je moe bent, gewoon van je aama en het uitzicht wilt genieten en er dan opeens een vreselijke, bemoeiallige, ik-weet-alles-beter-dan-jij Stromboli van Pinocchio voor je neus staat die BOVEN OP ALLES tijdens zijn wijze levenslessen prompt een foto van een mini paars bloempje neemt. Ja, fijne man.
Dag drie was een korte dag, we gingen van Forest Camp naar Low Camp, waar we ongeveer 3,5 uur over deden. De tocht was prima te doen, natuurlijk ook weer stijgen maar niet steeds heel stijl als de dag ervoor. We hebben door de jungle gelopen, als de papa van Jane van Tarzan en Jane. We vonden een voetafdruk in de koeienpoep, van een katachtige (jaja, we geloven zelf graag dat het een panter was) en daarna was het nog een stuk flink stijgen tot dat we bij onze Roxy papa kwamen. De meneer die op Low Camp een paar kamers verhuurde had zelfgemaakte Roxy, wat een sterke drank is in Nepal, als de Grappa van Italia. De Roxy was niet heel lekker, maar dit was wel het punt dat we bedachten dat we vaker Roxy moesten proeven. Low Camp was trouwens ook het kamp waar we eindelijk meer mensen tegen kwamen. We kwamen daar weer de Spanjaard met zijn vriendin tegen, samen met een Duits stel. De mannen konden het erg met elkaar vinden (lees, de Spanjaard en de Duitser.. Bas niet!). Het was wel leuk om mensen te zien en te spreken, alleen zo jammer dat ze steeds weer beter dan de ander wilden zijn. Gelukkig was het uitzicht op de bergen prachtig! Oja Low Camp was op 3050 m. hoogte.
De dag erna gingen we naar High Camp op 3900 m. (jeeeeeuwww, eindelijk!) wat ook een korte wandeling was, namelijk maar 3 uurtjes. Dit was ook de dag waarop we eindelijk goed uitzicht hadden op de bergen tijdens de wandeling, voorgaande dagen liepen we in de bossen niet helemaal op de kam. Nu liepen we op een boomloze kam, vet hoog en mooi. Het uitzicht gaf ons beiden veel energie en zin om te lopen. De wandeling was niet zo stijl en we liepen zelfs de laatste 200 meter door de sneeuw (waaaahh!). Sudip, de eigenaar van High Camp, was heel erg aardig en gastvrij. Zoooo aardig en gastvrij dat we zijn huisgemaakte Roxy mochten proeven, gemaakt van abrikozen. Deze Roxy was overduidelijk lekkerder! In de loop van de middag kwamen er nog meer mensen; twee Noren, twee Duitsers (andere) en twee Italianen. In de avond na het eten stook hij de kachel aan wat heel erg leuk en fijn was. Het slapen viel reuze mee ondanks dat het aan het vriezen was.
De dag erna zijn we naar Base Camp gegaan, ofnouja, poging tot. De wandeling was heel leuk. Sudip had voor ons bamboestokken op maat gesneden zodat we soort van wandelstokken hadden. Uit principe wilden we die eigenlijk niet gebruiken, maar omdat het met het dalen toch wel nodig was, hebben we er allebei eentje gekregen. Het was veel klimwerk, wat heel leuk was. Het scheelde mega veel dat we niet allebei een dikke backpack van 10 kilo op onze rug hadden, dus waren we in 2 uur (ECHT!) bij the Upper View Point (4500 m.). Hier lag nog meer sneeuw dan we voorheen hadden gezien. De gids van de Noren had ons al verteld dat Base Camp moeilijk te bereiken was omdat er veel sneeuw lag.. en helaas had ie gelijk. Daarom hebben we ervoor gekozen om na een korte pauze bij View Point, weer naar beneden te gaan. Dit hebben we ook gedaan omdat de wolken steeds sneller naar boven kwamen kruipen. Heel jammer (Bas 10x: oohhh ik baal hier echt van!), maar we konden alleen Annapurna South zien, wat wel heeeeel mooi was! Goed.. door de wolken, het mindere uitzicht en te veel sneeuw zijn we dus weer naar beneden gegaan. Die dag stroomde het kamp vol met mensen, sterker nog, er moesten mensen in de dininghall slapen! Er was een groep van Italianen, een Australische en een Deen waar we het erg goed mee konden vinden. Die avond zijn we laat opgebleven (9 uur) en de volgende dag gingen we alweer terug naar beneden :(.
In de ochtend hebben we mailadressen en telefoonnummers uitgewisseld met het Australische meisje uit de groep. Een paar mensen van haar groep gingen die dag ook naar View Point, dus mochten zij mooie foto's maken, dan zouden ze die sturen en dan hebben wij toch ook nog een beetje mooi zicht op de bergen. Goed, die dag gingen we weer dalen, samen met het broertje van Sudip, die weer naar huis ging. We zijn in 4,5 uur naar Sidhing (1700 m.) gelopen en hebben 2200 meter gedaald. Onze knieën deden verrekt veel pijn en onze bovenbeenspieren zijn nu net zo dik als die benen van topschaatsers. Gevoelsmatig dan. De familie van Sudip leeft in zo'n zelfde huisje als wij in wonen, en voor hun guesthouse hebben ze houten blokhutjes gebouwd, waar wij dus sliepen. We waren echt doooood moe en konden bijna niet meer lopen. Geen grapje.
De laatste dag gingen we van Sidhing naar Lumre (1200 m.) lopen, ook weer dalen. De eerste twee minuten weer verkeerd gelopen, wat niet goed was voor Lisa d'r humeur, want die citroenlimonade was niet goed voor d'r buik en dan ook nog verkeerd lopen.. Na weer de weg gevraagd te hebben aan een mevrouwtje kwamen we na veel dalen uit bij de rivier. Hier hebben we onze waterflessen gevuld en even ons opgefrist en zijn we doorgelopen. We staken de rivier over, wat eigenlijk niet de bedoeling was volgens de route.. Op de kaart stond dat die weg ook naar Lumre ging, dus dat was prima. Het pad deed ons veel denken aan Burgers Bush! Echt heel vet, nog meer jungle achtig dan de weg naar Low Camp.
Na dik 3 uur waren we in Lumre. Opluchting dat de hete dag nu wel voorbij was, maar ook een ander gevoel wat ons vertelde dat we het echt jammer vonden dat de week alweer om was. Je zit middenin de natuur, ziet weinig mensen (echt nul mensen onderweg gewoon) en het werken voor de stage heeft gewoon even een pauze. Vanaf Lumre zijn we met de jeep naar de rand van de stad gereden, BOVEN OP HET DAK (telt dit ook Janne en Joryl?), samen met een geit en nog een man.
Ohja de hond! Miep de hond. Er was een hond die ons tijdens het dalen continu volgde. Ergens bij High Camp heeft ie ons gevonden en na de overnachting in Sidhing is ie meegelopen naar Lumre. Alsof dat niet genoeg was rende hij tot halverwege de weg naar Pokhara achter de jeep aan. Zo lief! Ze deed ons een beetje aan Tessje denken, maar dan bijna helemaal zwart en flapoortjes.
Goed. Nu zijn we net een dag weer in de stad. We hebben, zoals jullie misschien hebben gelezen, gisteravond met de groep Italianen, Aussie en Deense lekker steak gegeten. Rene, ja we weten dat het niet cool is van ons om hier koe te eten maar MAN wat was het lekker!
Vanochtend heeft Bas zich laten scheren, wat er echt goed uitzag, het werk dan. Echt een vak apart! Ennn Lisa heeft veel water gedronken omdat ze d'r eerste kater had sinds we hier zitten :) leeeeeeeuk. Ja echt, heel leuk.
Onze plannen voor de aankomende dagen zijn om donderdag naar het dorp te gaan, we missen onze families heel erg. We blijven dan een weekje in het dorp. Bas gaat in die tijd samen met zijn baba het duikelrek regelen voor de school. Dit is ons cadeautje voor de school, wat we betalen met het sponsorgeld. De donderdag erop gaan we weer naar de stad, omdat Lies er dan voor het laatst is. Een leuk afscheidsavondje met twee dagen erna Lisa haar verjaardag! Oja en we beloven dat we Pasen niet vergeten hoor ;) wij gaan ook chocolade zoeken. Veel chocolade.
Lang genoeg? Tot gauw!
Liefs Bas en Lisa
waaaaaauw
Dat was ons gevoel van de afgelopen dagen.
Tevens is dit een berichtje om jullie te vertellen dat we weer in de drukke, ' please come inside', 'check our menu', vol met bloody mega veel blanken mensen, bewoonde wereld zijn. - voor de mama's en soort van mama's, buurvrouwen, Kiki's en iedereen die dit leest.
Nu gaan we steak eten, doeeeeewwiii
ERROR
Geachte lezer,
tot onze spijt moeten we u ERROR mededelen dat deze blog al eenmaand niet actief is.
Helaas betekent dit ook dat er nog zeker 2 weken bijkomen, omdat ERROR de bloggers op trekking gaan.
De bloggers zullen de Mardi Himal gaan lopen (, ERROR tot een hoogte van 4500 meter en zijn na ongeveer 7 dagen weer in de stad. Dit betekent echter niet dat ze dan ook weer een mega lange blog zullen typen. Onder voorbehoud dan maar.
Tot deze tijd zullen ze niks van zich laten ERROR ERROR horen. Alleen de mama bellen als ze weer in de bewoonde wereld zijn.
Met vriendelijke groet (en liefde stiekem ook),
Reismee.nl/beheer/verhalen/add
Ze roepen Dioooooo!
Alvast onze excuses dat het verhaal lang is. Het waren dan ook twee drukke weekenden met ook nog een drukke week er tussen. Er is veel gebeurd!
Vorig weekend hebben we voor de verandering een keer niet rondgehangen in Lakeside (toeristisch gedeelte van de stad, waar wij dus ook in het weekend verblijven). We wilden meer zien van de stad, veel meer. En aangezien de culturele tocht die Prem ons had beloofd, nog even op zich liet wachten, hebben we zelf actie ondernomen.
De zaterdag van het weekend hebben we voor 500 Rs (lees VIJF EURO) een scooter gehuurd, genaamd Dio. Dat hij onze held van de dag zou zijn, wisten we nog niet
Hoe dan ook, na het klooster zijn we naar het noorden gereden, we probeerden het oude stadscentrum te vinden, Mahendra Pul, wat niet is gelukt en daarna zijn we naar een grote brug gereden, de K.I. Singh Bridge. De broer van Bas vertelde ons dat dit een hele mooie brug was, erg groot, omdat de rivier die door de stad loopt, een minidalletje heeft gecreëerd. Ook deze hotspot was moeilijk te vinden... kijkend op de kaart bleek de mooie brug die ene te zijn die toch niet zo heeeeul mooi was. De rivier was haast niet meer te zien, overwoekerd door allemaal bomen en planten die haast reikten tot de bogen onder de brug. Domper! Daarna zijn we naar de Bindhyabasini tempel gegaan. We hadden geluk want er was net een huwelijksceremonie bezig. Beetje gek, we voelden ons ook niet helemaal op onze plek daar, maar het was erg mooi. De tempels zijn mooi rood, met bellen die er naast hangen en geschriften op muren en typische puntdakjes. Erg mooi. Hierna zijn we helemaal naar het zuiden gereden, naar de World Peace Pagoda. Wel via Lakeside, om nog even een pauze te nemen en wat frietjes te eten die overheerlijk waren met super lekkere ketchup. Goed. De weg naar de World Peace Pagoda was eigenlijk niet echt scooterproof. Maar impulsief als we zijn dachten we, onze Dio kan dat wel aan, sterke scooter! Een stoffig weggetje, met veel kuilen en grote keien. Heerlijk comfortabel ritje en gierend van het lachen zijn we boven gekomen. Echt! Het is onze Dio gelukt. Het laatste stuk bestond uit trappen naar de pagoda toe en dat hebben we dan ook keurig gelopen, zo lui zijn we nou ook weer niet.
Vanaf de pagoda had je prachtig uitzicht op de stad en de bergen en de pagoda zelf was ook heel mooi. Smetteloos wit met een ronde koepel, gouden versieringen en vier beelden van goden uit het Boeddhisme. Het enige wat minder was is dat wij meteen op de enige twee bankjes, bekenden zagen. Niet echt bekenden, maar de Nederlanders herkennen we hier goed. Lekker twee bankjes bezetten en helemaal gekleed voor een wandeling naar de bergtop, inclusief wandelstokken en een gids. Ook daar moesten wij stiekem om lachen, omdat wij lekker met de scooter naar boven waren gereden wat echt tien keer leuker is.
De rit naar beneden was net zo lachen en comfortabel. We hebben er intens van genoten, net als het rijden door de stad. Als laatste hadden we nog de Devi's Fall watervallen als optie, maar aangezien het de afgelopen weken zo weinig heeft geregend, hebben we dit niet bezocht. Er bestond een grote kans dat dit weinig voor zou stellen en dat zochten we niet echt. In plaats van dat hebben we bij een kraampje wat bladerdeeg hapjes (peesjtriesj voor de Engelse lezers onder ons (pastries ja)) gevuld met aardappel gekocht en lekker aan het meer gezeten, genietend van de zonsondergang achter de bergen.. voor de familie van Lisa vergelijkbaar met Iseo eigenlijk, elke avond, alleen dan minder roze.
De rest van het weekend hebben we weinig gedaan. Eigenlijk niks. Zondag gingen we weer terug naar het dorp, omdat we deze week ook de workshops hebben uitgevoerd. Dan nu de hamvraag voor onze lieve voorgangers; denken jullie dat de workshop (tweedelig, dus twee middagen) door is gegaan? JAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA! Maandag was deel 1 en om 2 uur gingen de kinderen gewoon naar de lokalen. Vol verwachting hebben we afgewacht wat er zou gebeuren. De directeur vroeg aan ons bevestigend of we nu de lesson hadden en ja hoor, 1x de bel luiden en de kinderen gingen naar huis. De workshop ging over instructievormen en werkvormen. Het zal mensen die niet in ons vak zitten niks zeggen, maar de workshops gingen erg goed. Deel 1 op de maandag was in het begin erg ongemakkelijk. De leerkrachten waren erg passief en receptief, wat ze denken wij zijn gewend. Na een evaluatie met de directeur bleek dat hij onze mening deelde en de volgende keer het liefst ook zijn teamleden actiever zagen. Deel twee hebben we donderdag uitgevoerd, waarin nog meer vormen werden aangeboden. De instructie- en werkvormen hebben we meteen toegepast met de leerkrachten als kinderen en wij als leerkrachten. Actiever kon haast niet! We zijn heel erg tevreden over het verloop van de workshops maar ook het feit dat we ze gewoon al uitgevoerd hebben. Van onze voorgangers hebben we gehoord dat afspraken maken met Nepalesen soms nog een probleem kan zijn als je kijkt naar op tijd komen, met zijn allen er ook zijn, op tijd beginnen etc.. Dat dit in 1 keer goed is gegaan is super fijn! Het is heerlijk om te zeggen dat alles nog steeds volgens plan gaat. BAM!
Ook hebben we deze week huisbezoeken uitgevoerd. Stichting Maya sponsort veel kinderen om naar school te kunnen gaan. Ze zoeken sponsors in Nederland, die schoolgeld betalen voor de kinderen zodat ze gewoon naar school kunnen. De kinderen worden 'uitgekozen' op basis van thuissituatie. In veel gevallen omdat het gezin een laag inkomen heeft, ouders gestorven zijn (alleen de vader maar soms ook beiden ouders) of uit een lage kast komen. Deze huisbezoeken hebben we na schooltijd uitgevoerd samen met Hari. Hari is de Maths leerkracht op onze school en doet ook werk voor stichting Maya. Door de huisbezoeken hebben we het dorp ook beter leren kennen, wat erg leuk was.
Nu, dit weekend hebben we kennis gemaakt met Lies. Ze studeert farmacie in Utrecht en is hier ook 2 maanden om voor de stichting te werken, erg leuk! Meteen weer uit eten geweest en ook weer met Trudy en Nieke (twee andere vrijwilligers die hier net zolang zitten als wij) bijgekletst over onze bezigheden. Zaterdag vertrokken we rond 2 uur naar Sarangkot. Dit is een dorpje op de top van een berg. Vanaf het hotel is het ongeveer 10 minuten lopen naar de echte top, vanaf waar je de besneeuwde bergen van de Himalaya erg mooi kan zien. Omdat veel mensen zeggen dat de zonsondergang en zonsopgang erg bijzonder zijn, hebben we vorig weekend besloten om dan ook een nacht te boeken in een hotel daar, zodat we beiden taferelen kunnen meemaken.
Om precies kwart over 2 zijn we aangelopen. Het was een heldere dag, strakblauwe hemel en ongeveer 26 graden. Warm! We hadden besloten om de rustige route te lopen, de route met weinig toeristen. De eerst paar 100 meter lopen gingen goed. In de Lonely Planet stond al aangegeven dat het pad niet altijd even duidelijk was, zo ook in ons geval. Toen we de weg vroegen aan een paar jongens moesten we een klim maken. Op een gegeven moment konden we niet meer verder. Lisa werd er een beetje chagrijnig van, omdat ze gewend is om juist duidelijke routes te lopen, haha. Uiteindelijk zijn na veel pogingen om weer op de weg uit te komen, toch teruggelopen. Toen kwamen we een jongetje tegen die ons een andere route aanwees, die duidelijker was. Heel erg fijn! De tocht zelf was best pittig, om het subtiel uit te drukken. Beeld je even in dat je ongeveer 900 meter stijgt (niet lopen maar stijgen, in de hoogte) met alleen maar trappen. Trappen van stenen, ongelijkmatig.. trappen. Omdat een oude Italiaan eens tegen Lisa had gezegd dat je rustig en gestaag moest lopen, omdat je het dan beter vol houdt, probeerden we dit ook. Maar omdat we beiden erg gedreven zijn gingen we al gauw na 10 stappen weer sneller lopen. We hebben dan ook vaak even gepauzeerd, zodat we vanaf daar weer rustig konden lopen. Tijdens de hele wandeling hebben we prachtig uitzicht gehad op het meer en op de paragliders die boven ons zweefden. Op een gegeven moment, dachten we dat we er waren, de hoek om en klaar! Het euforische gevoel kwam al opdagen en met de Kings of Leon aan liepen we een paar meter stevig door. Helaas, we waren er nog lang niet! Balen, maar Lisa herinnerde zich dit ook wel van andere wandelingen, dat je dit idee en gevoel vaak had. De laatste 1,5 kilometer waren erg fijn. We liepen door een dorpje heen, met buffels en geiten en koeien en 'echte' Nepalesen. We voelden ons fijn, alsof we thuiskwamen.. ofnouja, het voelde erg vertrouwd. Dit gaf ons de boost om door te lopen naar ons hotel. Na de warme douche, hebben we lekker pasta gegeten en een biertje gedronken. Zeker wel een goede beloning!
De zonsondergang was erg mooi. Hij ging onder aan de overkant van het meer. Toen de zon onder was vormde de stad zich als een vlak met allemaal lichtjes. Erg mooi. We herkenden ook Lakeside en ongeveer de plek waar het hotel zou zijn. Super gaaf om te zien dat we helemaal daar beneden waren begonnen! Na een lange, maar belachelijk slechte nacht stonden we om 6 uur op om de zonsopgang te zien. De lucht was roze, en de bergen waren prachtig. Toen de zon opwam kleurden de besneeuwde bergen geel/roze en de zon was als een sinasappeltje zo oranje. Erg mooi. Er waren belachelijk veel mensen op het uitzichtpunt, maar wij hebben voor zeker drie kwartier een plekje aan de bergkant bezet gehouden, want ja, foto's moesten wel gemaakt worden
En nu zitten we te stinken in de hotelkamer. Vandaag gaat Lisa nog een Gurtha kopen met Trudy, Nieke en Lies en d'r haar laten knippen, wat echt heel erg nodig is. Bas gaat mannendingen doen. Tot de volgende keer!
Doeeeeewiii
Vet!
Namaste! Tapai-laai kasto chha?
Alvast onze excuses voor het belachelijk lange en onsamenhangend verhaal! Dit zal de enige keer zijn dat dit zo is. Deze keer wilde we graag allebei wat vertellen over onze families, het volgende blog zullen wij weer samen typen.
Even een verklaring voor de titel. Ook de afgelopen heeft er weer een woord centraal gestaan en deze keer was het de beurt aan het woord 'vet'.
Oma van Bas is vet!
De geit bij Lisa is vet!
Het kalfje bij Bas is vet!
Het uitzicht is vet!
De koffie bij Bas is vet!
De thee bij Lisa is vet!
Alles is vet!
Maargoed, nu over onze belevenissen....
Maandag middag, na de laatste les Nepali van Prem, was het tijd om Pokhara te verlaten en richting onze nieuwe families in Adhikaridanda te gaan. Eindelijk kon het avontuur dan echt beginnen. Na een taxi rit van ongeveer een half uurtje, moesten we noodgedwongen de rest van de route te voet afleggen. Ondanks al het gewicht dat wij mee moesten sjouwen, was het wandelen zeker geen straf. Wat een prachtig uitzicht!
Na een half uurtje lopen kwamen we aan in Adhikaridanda, het dorp waar de komende maanden onze huizen wonen. Maar voordat wij onze nieuwe families konden gaan ontmoeten moesten wij eerst een bezoekje brengen aan het gezin waar Joryl vorig jaar verbleef. Wat een leuk, gezellig en druk gezin!
Na een hapje en een drankje was het tijd om naar mijn (Bas) familie toe te gaan. Bij aankomst voelde het voor mij wat vreemd: dit wordt mijn familie en dit is mijn huis voor de komende 3 maanden! Dat was een vreemd gevoel zoals je misschien wel voor kunt stellen. Ik was op het begin voornamelijk druk bezig met alles om me heen in me op te nemen. Het huis, de koeien, mijn familie en de omgeving. Mijn nieuwe Nepalese familie bestaat uit: Oma (denk aan een stereotype oude vrouw, met 4 tanden in haar mond die je midden in de rimboe tegenkomt, dan heb je het goede beeld voor je!!), vader, moeder, broer en zusje.
Inmiddels heb ik nu 5 dagen bij mijn nieuwe familie gewoond en het bevalt me super: eten met de handen, wie wil dat nu niet? boeren tijdens het eten!? Hell Yeah! En elke avond voor het slapen gaan met dorpsgenoten om een kampvuur zitten en slap ouwehoeren! Ik vind het fan-tas-tisch! Het opstaan is ook heerlijk. Rond half 8 sta ik op en ga ik op de veranda zitten, waar aama (oma) mij elke ochtend een vers bakje koffie komt brengen, terwijl ik in mijn dagboek aan het schrijven ben (I know, niet echt mannelijk, maar het hoort erbij!!). Omdat het 's morgens nog behoorlijk koud kan zijn, heb ik een muts van aama gekregen. De schat. En elke keer als ik deze op doe begint ze te lachen. Ondanks dat amaa geen woord Engels spreekt heb ik ongelofelijk veel schik met haar. Dit vooral omdat ik het idee heb dat zij mij de hele dag voor de gek houdt. Prachtig. Toch kan het ook een saai zijn. Als de school uit is, om 4 uur, heb je niet veel te doen en dat kan vrij frustrerend zijn, vandaar dat ik donderdag besloten had om Baaba (vader) te helpen met zijn koffie bonen en een beetje rond te klooien in de stal bij de koeien. Oh en wat me gruwelijk tegen valt is het zitten in kleermakerszit. Mijn god hé! Terwijl de hele familie tijdens het eten van dal bhat rustig een kwartier in kleermakerszit kan zitten, zit ik continu heen en weer te schommelen, en als ik het wel een kwartier vol houd, dan val ik bijna om als ik probeer op te staan. Dit zorgt natuurlijk voor de nodige lachbuien bij mijn familieleden!
Ik heb het idee dat wij al helemaal opgenomen zijn in de dorpsgemeenschap. Nu kun je je afvragen hoe je zoiets dan merkt. Dat zal ik jullie eens vertellen. In Nepal is het de gewoonte dat je uitgehuwelijkt wordt. Er wordt een leuk koppel gezocht, de families onderhandelen een beetje en een aantal dagen later ben je getrouwd. Zo gaat dat hier. Nu was het donderdag ochtend en bij Lisa thuis waren de mannen de vers geslachte geit in stukken aan het verdelen, waar voor het eerst de vraag kwam of ik niet eens met Lisa moest gaan trouwen en dat zij wel een paar mooie plekken wisten waar ik een huwelijksaanzoek kon doen. Eerst dacht ik dat dit een grap was, maar toen vrijdag baaba ook met de vraag kwam of Lisa geen goede huwelijkskandidaat voor mij was en vervolgens er nog een beste man naar school kwam(!!!) om verder te praten over een eventueel huwelijksvoorstel, begon ik een beetje te twijfelen aan of het wel een grap was. Of ze zijn serieus, of hun grappen zijn van erg lange duur. Ik ben er nog niet uit.......
Maar goed, dit is even genoeg over mijn familie, er zullen vast en zeker nog veeeeeel meer verhalen over volgen. Hier volgt een stukje over Lisa & haar familie:
Het was heel erg wennen in mijn gezin. We zijn 'maar' met z'n vijven, maar als je bedenkt dat alleen je baabaa (papa) en je didi (grote zus) Engels kunnen, is er weinig communicatie.
Vooral dat vond ik lastig. Thuis ben ik gewend om veel te praten, maakt niet uit waarover. De stilte heeft me wel doen schrikken. Ik voelde me de eerste dag best eenzaam, zeker als je over de gezelligheid hoort bij Bas ;). Na 2 dagen zag ik ook pas mijn didi en baabu (kleine broertje, zoontje van didi), dit zorgde gelukkig voor veel meer 'drukte' en gezelligheid. Nu we in Pokhara zijn mis ik het leven daar al! Goed teken dus. Baabu vraagt over alles wat het is ('ijo?' is het zelfde als peuters die zeggen 'wat is dat?'), een super Nepali leraar want mijn baabaa vertaalt alle voorwerpen naar het Engels. Het zijn schatten van mensen. Ondanks dat mijn aamaa (mama) alleen maar 'bye bye' kan zeggen, begrijpen we elkaar goed. Het eten is verrukkelijk, dal bhat krijg je twee keer per dag. Dat is reist, met wat groenten (heeerlijk gekruid!!) en een soort saus/prut van linzen. Ik krijg er vaak ook nog gebakken kool of spinazie bij, warm water en warme buffelmelk (ook super lekker). Daarnaast krijg ik in de ochtend verse thee van aamaa, tot nu toe is gemberthee mijn favoriet, met daarbij lekker zoet brood of koekjes. 's Avonds is er vaak kampvuur (zie Bas), maar dat is te ver weg voor mij om in het donker naartoe te gaan. Bovendien is het erg gevaarlijk om alleen te lopen in het donker, omdat je tijgers/panters en slangen tegen kan komen. Haha! Toen de baabaa van Bas dat vertelde moest ik wel lachen, zeker vet! Misschien een keertje bij Bas eten zodat ik wel mee kan. Maar eerlijk gezegd, rond 7 uur is het al donker en ik ben echt ook wel heel snel moe. Best gek als je bedenkt dat ik gemiddeld 10,5 uur per avond slaap. Met tussendoor 2 keer wakker worden van ratten die over het dak lopen of door de kamer (daar ben ik nog niet echt uit, maar ik kijk niet als ik geluiden hoor hihi). Nachtrust is dik onder controle dus. Donderdagavond kwam ook nog een jongere dochter (voor mij ook didi) met haar man en het zusje van haar man op bezoek. Ze hebben me vrijdag verwend met een mooie vlecht maken en een beetje gepraat over school en zo. Ik heb het er erg naar mijn zin gehad de eerste week en het is uiteindelijk ook best snel gegaan. Had het er een paar dagen geleden ook nog met Bas over, maar we hebben beiden erg weinig last van de cultuurshock. Een Franse wc is wennen, maar prima te doen, en 5 dagen niet douchen is ook niet erg (nog niet, als het warmer wordt zal ik wel een lauwe douche nemen denk ik). Ik heb zin om mijn gezinnetje weer te zien. De stilte is namelijk heerlijk, zeker in de ochtend als ik thee drink en na school heb ik lieve baabu en didi waarmee ik speel en klets. Baabu is na een week al aan me gewend, super lief. Gisteren tijdens het avond eten in de stad betrapte Rene me erop dat ik het al mijn thuis noem. Fijn :)
Lala, genoeg over onze families! Dinsdag zijn wij voor de eerste keer naar school geweest. Bij aankomst vond er een heuse welkom ceremonie plaats, waarbij alle leerkrachten zichzelf voorstelde en waar wij ons voorstelde aan de leerkrachten. Na ons praatje over ons project , werden we officieel welkom geheten doormiddel van een tikka (een mooie rooie stip!) op ons voorhoofd, kregen we een sjaaltje om ons nek en een klein bosje bloemetjes.
Om eerlijk te zijn waren onze verwachtingen niet al te hoog van de leerkrachten en dachten wij dat we in de klassen vooral de shout & repeat methode (leraar zegt het voor, de rest zegt het na) terug zouden vinden. Dit bleek gelukkig niet het geval te zijn. In de eerste lessen die we hebben gezien, zagen we gelijk verschillende werkvormen toegepast worden. De ene leerkracht wat meer dan de ander, maar toch, ze hebben duidelijk veel opgestoken van de workshops van onze voorgangers. Erg fijn om te zien. Aankomende week gaan wij onze eigen workshops gaan maken, die wij de week erna zullen gaan uitvoeren. Hierover later vast meer!
Nog even een leuk verhaaltje om mee af te sluiten:
Lisa heeft donderdag trouwens wel nog een redelijke cultuurshock ervaren: Ik kreeg lekkere gemberthee van mijn aamaa. Toen zag ik veel mannen op bezoek komen en dacht al 'jemig wat komen die nou weer hier doen?' vaak komen er wel mensen op bezoek, maar niet zo'n kudde mannen, nouja leuk. Toen ging een man een mes slijpen, geen bijl of zo, maar een krom mes waarmee ze voornamelijk groenten snijden uit de tuin en zo. Na de thee moest ik heel nodig plassen, dus toen ging ik plassen. En toen kwam ik uit de wc, en keek ik om het hoekje waar al die mannen stonden, bij de stal. En toen BAM werd net één van de twee geiten zo de kop eraf gehakt. Hallo cultuurshock! Leuk ja. Ik dacht meteen aan mijn voornemen. Herhalend in mijn hoofd zei ik tegen mezelf dat ik me moest aanpassen en gewoon met baabu moest spelen. Dat deed ik ook, en het was ook niet zo erg. Tot dat ze hem (na het verbranden van de haren, serieus stro erop en in brand steken) BIJ DE WC dus op het erf, dus zeg maar voor op de stoep, gingen wassen en de haren weg haalden met mesjes en zo. Heel leuk. Toen moest ik daar langs want ik moest dal bhat eten en DAARNA moest ik bij de WC dus naast dat dode beest mijn handen wassen van het eten. Niet gedaan. Gewoon met mijn drinkwater snel boven m'n bord mijn rechter hand gewassen. Was echt echt schrikken. Daarna gingen ze het beest verdelen onder de mannen, eerst de ingewanden eruit, ook bij dat kraantje spoelen en wassen. Leuk ja, echt.. leuk. En toen kwam Bas gelukkig en kon ik me afleiden met de observaties van de school die we gingen verwerken.. Denk er nu heel soms aan als ik bij het kraantje sta en langs de stal loop, want ik loop over de plek waar het beest is vermoord en was mijn handen waar.. nouja je snapt me wel. Ik heb me aangepast en gedaan alsof het normaal was, leuk! Didi zei toen alles klaar was en de mannen weg waren 'you don't like goatmeat right?' ehmm neeeeh :).
Wij gaan hier nog even verder genieten van het heerlijke weer! Tot snel.
Liefs,
Lisa & Bas
P.S: Internet is hier zoooooo sloom dat we nu niet in staat zijn om foto's te uploaden. Wij proberen dit morgen te doen.