Om het toch iets korter te maken zijn er een paar hoogte en dieptepuntjes die we gewoon zo even gaan opsommen:
- Lisa heeft alweer 2 kurtha's gekocht (zoek maar op google wat het is)
- Lisa heeft dr haren geknipt. Inmiddels komt het alweer tot d'r BH bandje achter maar wat moet dat moet
- Bas is 2 dagen ziek geweest, aan de schijterij! Weer een ervaring rijker
- We hebben een picknick gehad met de vrijwilligers omdat de bouw van het atelier het hoogste punt heeft bereikt en de 3 vrijwilligers die eraan werkten gingen weer terug naar Nederland
- Lisa heeft geit gegeten, mega lekker met kruidjes van de shoarma :)
- Bas heeft ook geit gegeten, maar die was vies
- We hebben een massage gehad, Lisa d'r eerste massage in haar hele leven, best wel pijnlijk.. onze ruggen zijn schijnbaar niet zo jong als dat we zelf zijn
- Lisa is ook ziek geweest, maar dan niet door de diaree maar verstoppingen en ja daar praten we gewoon over
- Tijdens de trekking was het juist weer andersom, Lisa had last van diaree, mega handig als je op trekking bent
- Andere vrijwilligers hebben op onze school een Health Program en Dental Camp georganisateerd (HAHA, kennen we m nog?), leuk nieuwtje is dat de aama van Bas oorspronkelijk nog ongeveer 6 tanden had en na het Dental Camp nog maar 4
- Baabu (Lisa d'r broertje) is een week heel ziek geweest met koorts en vanalles. Tot overmaat van ramp en schok zijn ze (zus, vader, oom en baabu) 's avonds naar de stad vertrokken met de taxi om te checken wat er mis was. Na een scan en foto's bleek dat er iets fout was met zijn bloed en hij had wondjes in zijn mond waardoor hij een bacterie heeft opgelopen. Niet fijn maar de medicatie slaat gelukkig aan
- Er is een kalfje geboren bij Bas thuis, inmiddels is ie alweer 3 weken oud en zoooooooooooo lief (dit zegt Lisa, even om de mannelijkheid van Bas intact te houden)
- De neef van Lisa is getrouwd! Lisa mocht bij de voorbereiding, de dag zelf en de ceremonie's na de trouwerij aanwezig zijn, wat 5 volle dagen zijn.. wat niet kan want we moeten natuurlijk ook naar stage, maargoed.. het was heel speciaal en vet om mee te maken. Bas was er op de dag zelf (de trouwerij) ook bij

Goed, dan nu wat feestdagen en leuke dingen wat uitgebreider, want we hebben beloofd dat we alles over afgelopen 1,5 maand zouden vertellen.
Er waren een maand geleden mega veel feestdagen waardoor we alleen de donderdag en vrijdag stage hadden in één week. Wel een leuke stagedag donderdag, want in de pauze gingen we ineens eten op een rituele feestdag na een bruiloft (ja na de bruiloft zijn ook nog rituelen, feesten en veel eten). Super lekker en heel leuk. Opzich waren de vrije dagen niet heel erg, want lekker thuiszitten is ook fijn en we konden de workshop over klassenmanagement mooi verder uitwerken. Dat is helemaal niet zo erg als je zo'n mooi uitzicht hebt als wij, vanaf je veranda.

Shiva Ratri
Een van de feestdagen was Shiva Ratri. Dit is een van de goden uit het Hindoeisme, het is de god voor de vernietiging.
In het dorp waren 3 grote vuren, en iedereen die kwam nam een stuk hout mee om het vuur aan te houden. Het was heel leuk, het vuur dat het dichts bij Lisa was, was vooral erg gemoedelijk (mooi woord) en familiar. Er werd muziek gespeeld op Nepalese trommels en belletjes en dingen. Omstebeurt gingen er vrouwen dansen, en Lisa voelde de bui al hangen.. Dus goede observaties, kijken naar voetwerk en armbewegingen (losse polsen!!). Het prachtige danswerk van ons werd opgevoerd bij het vuur dat het dichts bij Bas was.. Daar waren ook de meeste bekenden van ons, een aantal leerkrachten en kinderen van de school. Nog voordat we lekker op de grond zaten bij het vuur, werd Lisa door Jodthi (vrouw van de wiskunde leraar, de vrouw die vorig jaar de mama van Joryl was) meegesleurd omdat ze moest dansen. Bas werd daarop volgend meteen door Hari meegetrokken om te dansen. Eigenlijk is het een 'Oh hell' momentje, maar stiekem wil je wel heel graag dansen, ook al bak je er niks van. Het was heel erg leuk om te doen, iedereen was heel vrolijk en op dit soort momentjes voel je je ook echt een onderdeel van de gemeenschap. Waar Shiva Ratri ook om gaat, is dat het de enige dag in het jaar is, waarop het is toegestaan om te blowen. Dit omdat de god zelf dat ook altijd deed. Dus ja, we hebben geblowd. Maar het was niet heel sterk spul. Ook hebben we een soort wietpudding op, met een mega wietsmaak die je 's ochtends nog proefde in je mond. Ook hier hebben we niks van gemerkt. Het moest overigens ook wel stiekem, omdat de oudere mensen het deels ook niet goed vinden. Het is namelijk ook een zonde volgens het geloof, beetje dubbel dus..

Tibetaans nieuwjaar
De volgende feestdag was de maandag erop. Tibetaans nieuwjaar! Dat wordt gevierd in de kloosters die er overal zijn. Beetje apart, waarschijnlijk iets van het Hindoeisme, maar in elk klooster wordt er in de dagen voor de jaarwisseling naar het nieuwe jaar toegeleefd door veel bidden en verschillende ceremonies. Eerst waren we naar een klooster gegaan die het die dag niet vierde, niet de grote viering die heel bijzonder en mooi is. Toen zijn we naar een ander klooster gegaan waar dat wel was. Heel mooi, een dans in mooie kostuums met maskers van dieren. Er waren twee witte herten, die het oude en het nieuwe jaar voorstelden. De dans ging heel langzaam, maar het zag er zo mooi uit. Tussendoor waren er pauzes voor de monnikken en gingen de kleine monnikken (echt jochies) het publiek vermaken met gekke enge maskers op enzo. Was heel fijn dat ze Lisa ook de nodige aandacht gaven.. Als laatste staken ze een toren in brand, waarop ook sjaaltjes en eten lag (offers van de mensen) op een groot grasveld.

Holi
Ongeveer een week (ofzo?) na die feestdag gingen we naar de volgende feestdag, de feestdag waar Lisa al weken naar uitkeek; Holi! Omdat Janne vorig jaar met groen haar thuis kwam, vet sexy, heeft Lisa samen met Lies een paar oude shirts van Rene gepakt om hun haren te beschermen. Slim he?
Nieke en Trudy (twee vrijwilligers) wilden eigenlijk niet Holi vieren omdat zo druk was en het een zooitje werd blabla. Maar tot onze verrassing hebben ze last minute toch besloten om mee te doen! We waren in totaal met z'n zessen: Bas, Lisa, Lies, Anne (die net twee dagen ervoor was aangekomen in Nepal), Trudy en Nieke. Een dag voor de feestdag hebben we alle mogelijke kleuren kleurstof gekocht, waterpistolen en waterballonnen om ons goed voor te bereiden. De ochtend van de feestdag hebben we een uur besteed aan het vullen van de waterballonnen met gekleurd water. Met twee volle emmers met waterballonnen, waterpistolen en poeder en flessen gingen we de straat op. In Lisa d'r hoofd klonk het melodietje van the A-team. We waren gefocust en duidelijk niet te verslaan! Het eerste uur hebben we doorgebracht op de mainroad van Lakeside, daarna zijn we via het meer terug gelopen en hebben we tussendoor een biertje gedronken. Daarna zijn we weer de straat opgegaan, waar inmiddels een bandje bij Central Point stond te spelen, midden op de straat en iedereen flink aan het genieten was van alle kleuren, de zon en bier. Het voelde haast als een festivalsfeertje. Tegen 5 uur hebben we in onze mooie kleren lekker pizza gegeten en daarna zijn we gaan douchen. Het was een top feestdag!

Trekking
Ehmm.. toen was de trouwerij een keer (zie die puntjes boven) en daarna moesten (of nouja, moesten?) we onze gezinnen verlaten omdat we de trekking gingen doen! De Mardi Himal trek was een goede keuze van ons, mede dankzij de oom van Bas. We hebben er in totaal 7 dagen over gedaan, wat voor ons precies genoeg was.
De eerste dag was een korte dag, was het niet zo dat we meteen de foute route namen! We zijn er inmiddels achter gekomen dat we beiden vrij goed zijn in foute paden kiezen en verkeerd lopen, dus waarom niet meteen goed beginnen ;)! Ohja, maar we komen er wel altijd. Goed we liepen verkeerd maar tot onze verrassing kwamen we een meisje tegen die in ons buurdorp woont, waar we een paar keer mee hebben gekletst. Ze ging in het dorp waar wij begonnen (Kande) haar examen maken. Haar leerkracht heeft ons de weg gewezen naar de mainroad, die we eigenlijk moesten volgen. Mega duidelijk pad (niet dus), gelukkig kwamen we hier ook weer iemand tegen, namelijk een mevrouw die ons de weg heeft gewezen naar de mainroad en ons er naartoe heeft gebracht. Vanaf dat punt liepen we verder en kwamen we na 3 uur aan in Pothana (1950 m.), onze eindbestemming voor die dag.

Dag twee was de langste dag, de dag waarop Lisa duidelijk een 'Oh hell' momentje had (ik stop ermee!). In totaal hebben we 7 uur gelopen en we wisten dat we een dorp tegen zouden moeten komen en twee splitsingen. We keken steeds erg uit naar de splitsingen, al leek het een eeeeeeuwigheid te duren voordat we er eindelijk kwamen. Continu stijgen en mega stijl omhoog is niet cool, maar je voelt je echt een held als je aankomt bij je eindbestemming! Dat was voor dag twee Forest Camp (2450 m.). We sliepen in een 'hotel' bij een lieve Nepalese vrouw en haar man. De vrouw leek heel veel op de aama van Bas en het voelde ook een beetje als thuis. Minder puntje was de fijne Spanjaard die voor overal een oplossing had, zelfs als je er niet om vroeg. Bedenk even dat je moe bent, gewoon van je aama en het uitzicht wilt genieten en er dan opeens een vreselijke, bemoeiallige, ik-weet-alles-beter-dan-jij Stromboli van Pinocchio voor je neus staat die BOVEN OP ALLES tijdens zijn wijze levenslessen prompt een foto van een mini paars bloempje neemt. Ja, fijne man.

Dag drie was een korte dag, we gingen van Forest Camp naar Low Camp, waar we ongeveer 3,5 uur over deden. De tocht was prima te doen, natuurlijk ook weer stijgen maar niet steeds heel stijl als de dag ervoor. We hebben door de jungle gelopen, als de papa van Jane van Tarzan en Jane. We vonden een voetafdruk in de koeienpoep, van een katachtige (jaja, we geloven zelf graag dat het een panter was) en daarna was het nog een stuk flink stijgen tot dat we bij onze Roxy papa kwamen. De meneer die op Low Camp een paar kamers verhuurde had zelfgemaakte Roxy, wat een sterke drank is in Nepal, als de Grappa van Italia. De Roxy was niet heel lekker, maar dit was wel het punt dat we bedachten dat we vaker Roxy moesten proeven. Low Camp was trouwens ook het kamp waar we eindelijk meer mensen tegen kwamen. We kwamen daar weer de Spanjaard met zijn vriendin tegen, samen met een Duits stel. De mannen konden het erg met elkaar vinden (lees, de Spanjaard en de Duitser.. Bas niet!). Het was wel leuk om mensen te zien en te spreken, alleen zo jammer dat ze steeds weer beter dan de ander wilden zijn. Gelukkig was het uitzicht op de bergen prachtig! Oja Low Camp was op 3050 m. hoogte.

De dag erna gingen we naar High Camp op 3900 m. (jeeeeeuwww, eindelijk!) wat ook een korte wandeling was, namelijk maar 3 uurtjes. Dit was ook de dag waarop we eindelijk goed uitzicht hadden op de bergen tijdens de wandeling, voorgaande dagen liepen we in de bossen niet helemaal op de kam. Nu liepen we op een boomloze kam, vet hoog en mooi. Het uitzicht gaf ons beiden veel energie en zin om te lopen. De wandeling was niet zo stijl en we liepen zelfs de laatste 200 meter door de sneeuw (waaaahh!). Sudip, de eigenaar van High Camp, was heel erg aardig en gastvrij. Zoooo aardig en gastvrij dat we zijn huisgemaakte Roxy mochten proeven, gemaakt van abrikozen. Deze Roxy was overduidelijk lekkerder! In de loop van de middag kwamen er nog meer mensen; twee Noren, twee Duitsers (andere) en twee Italianen. In de avond na het eten stook hij de kachel aan wat heel erg leuk en fijn was. Het slapen viel reuze mee ondanks dat het aan het vriezen was.

De dag erna zijn we naar Base Camp gegaan, ofnouja, poging tot. De wandeling was heel leuk. Sudip had voor ons bamboestokken op maat gesneden zodat we soort van wandelstokken hadden. Uit principe wilden we die eigenlijk niet gebruiken, maar omdat het met het dalen toch wel nodig was, hebben we er allebei eentje gekregen. Het was veel klimwerk, wat heel leuk was. Het scheelde mega veel dat we niet allebei een dikke backpack van 10 kilo op onze rug hadden, dus waren we in 2 uur (ECHT!) bij the Upper View Point (4500 m.). Hier lag nog meer sneeuw dan we voorheen hadden gezien. De gids van de Noren had ons al verteld dat Base Camp moeilijk te bereiken was omdat er veel sneeuw lag.. en helaas had ie gelijk. Daarom hebben we ervoor gekozen om na een korte pauze bij View Point, weer naar beneden te gaan. Dit hebben we ook gedaan omdat de wolken steeds sneller naar boven kwamen kruipen. Heel jammer (Bas 10x: oohhh ik baal hier echt van!), maar we konden alleen Annapurna South zien, wat wel heeeeel mooi was! Goed.. door de wolken, het mindere uitzicht en te veel sneeuw zijn we dus weer naar beneden gegaan. Die dag stroomde het kamp vol met mensen, sterker nog, er moesten mensen in de dininghall slapen! Er was een groep van Italianen, een Australische en een Deen waar we het erg goed mee konden vinden. Die avond zijn we laat opgebleven (9 uur) en de volgende dag gingen we alweer terug naar beneden :(.

In de ochtend hebben we mailadressen en telefoonnummers uitgewisseld met het Australische meisje uit de groep. Een paar mensen van haar groep gingen die dag ook naar View Point, dus mochten zij mooie foto's maken, dan zouden ze die sturen en dan hebben wij toch ook nog een beetje mooi zicht op de bergen. Goed, die dag gingen we weer dalen, samen met het broertje van Sudip, die weer naar huis ging. We zijn in 4,5 uur naar Sidhing (1700 m.) gelopen en hebben 2200 meter gedaald. Onze knieën deden verrekt veel pijn en onze bovenbeenspieren zijn nu net zo dik als die benen van topschaatsers. Gevoelsmatig dan. De familie van Sudip leeft in zo'n zelfde huisje als wij in wonen, en voor hun guesthouse hebben ze houten blokhutjes gebouwd, waar wij dus sliepen. We waren echt doooood moe en konden bijna niet meer lopen. Geen grapje.

De laatste dag gingen we van Sidhing naar Lumre (1200 m.) lopen, ook weer dalen. De eerste twee minuten weer verkeerd gelopen, wat niet goed was voor Lisa d'r humeur, want die citroenlimonade was niet goed voor d'r buik en dan ook nog verkeerd lopen.. Na weer de weg gevraagd te hebben aan een mevrouwtje kwamen we na veel dalen uit bij de rivier. Hier hebben we onze waterflessen gevuld en even ons opgefrist en zijn we doorgelopen. We staken de rivier over, wat eigenlijk niet de bedoeling was volgens de route.. Op de kaart stond dat die weg ook naar Lumre ging, dus dat was prima. Het pad deed ons veel denken aan Burgers Bush! Echt heel vet, nog meer jungle achtig dan de weg naar Low Camp.
Na dik 3 uur waren we in Lumre. Opluchting dat de hete dag nu wel voorbij was, maar ook een ander gevoel wat ons vertelde dat we het echt jammer vonden dat de week alweer om was. Je zit middenin de natuur, ziet weinig mensen (echt nul mensen onderweg gewoon) en het werken voor de stage heeft gewoon even een pauze. Vanaf Lumre zijn we met de jeep naar de rand van de stad gereden, BOVEN OP HET DAK (telt dit ook Janne en Joryl?), samen met een geit en nog een man.

Ohja de hond! Miep de hond. Er was een hond die ons tijdens het dalen continu volgde. Ergens bij High Camp heeft ie ons gevonden en na de overnachting in Sidhing is ie meegelopen naar Lumre. Alsof dat niet genoeg was rende hij tot halverwege de weg naar Pokhara achter de jeep aan. Zo lief! Ze deed ons een beetje aan Tessje denken, maar dan bijna helemaal zwart en flapoortjes.

Goed. Nu zijn we net een dag weer in de stad. We hebben, zoals jullie misschien hebben gelezen, gisteravond met de groep Italianen, Aussie en Deense lekker steak gegeten. Rene, ja we weten dat het niet cool is van ons om hier koe te eten maar MAN wat was het lekker!
Vanochtend heeft Bas zich laten scheren, wat er echt goed uitzag, het werk dan. Echt een vak apart! Ennn Lisa heeft veel water gedronken omdat ze d'r eerste kater had sinds we hier zitten :) leeeeeeeuk. Ja echt, heel leuk.

Onze plannen voor de aankomende dagen zijn om donderdag naar het dorp te gaan, we missen onze families heel erg. We blijven dan een weekje in het dorp. Bas gaat in die tijd samen met zijn baba het duikelrek regelen voor de school. Dit is ons cadeautje voor de school, wat we betalen met het sponsorgeld. De donderdag erop gaan we weer naar de stad, omdat Lies er dan voor het laatst is. Een leuk afscheidsavondje met twee dagen erna Lisa haar verjaardag! Oja en we beloven dat we Pasen niet vergeten hoor ;) wij gaan ook chocolade zoeken. Veel chocolade.

Lang genoeg? Tot gauw!
Liefs Bas en Lisa