Uit principe

Uit principe begonnen we aan deze reis. Gewoon uit principe. Nee grapje, onze blogs gaan van nu af aan om een woord dat centraal heeft gestaan in de afgelopen dagen waar we dan over vertellen. Deze keer dus de woorden ‘uit principe'.

Nou vraag je jezelf natuurlijk af: hoezo die woorden?! Uit principe hebben wij een paar dingen gedaan of juist niet, omdat wij vonden dat we dit hier juist wel of niet moesten doen. Voorbeelden nodig? Dachten we al:
Uit principe je warme trui aan houden in een stikhete bus omdat je jezelf anders te bloot vind (lees schouders bedekt en een niet te diep decolleté);
Uit principe in je t-shirt buiten lopen omdat het hier 23 graden is maar ondertussen dondersgoed weet dat als de zon weg is, het heel koud is in één keer;
Uit principe de korte broek aan. Omdat het warm is, maar je eigenlijk weet dat jouw knieën bedekt moeten zijn (sorry! Maar het weer was er echt naar);
Uit principe toch weer je trui uit doen, omdat je schouders echt wel bedekt zijn en je ook nog een hemdje eronder aan hebt dus dat decolleté valt best wel mee;
Uit principe geen vlees eten, maar er wel vaak over praten hoe lekker vlees is;
Uit principe slippers dragen. Omdat het kan;
Uit pri.. genoeg voorbeelden?

La la.. [oke oke] Onze vluchten! Die gingen goed. KLM is top! Chille kussens en een dekentje voor ieder, twee maaltijden (beiden warm) en een ubervette mediaplayer met HIMYM, Madagascar, Lion King (IRIS WAAR WAS JE!?) en nog meer films en series. En goede muziek ook erbij. De 13 uur in Delhi wachten waren wel poep. Aangezien we de banken in het donker niet hadden zien staan en we bij de gate de dag erop erachter kwamen dat de ligbedden dáár stonden, moesten we gedwongen op het tapijt slapen. Erg lekker was het niet en de muziek die aanstond de hele nacht hielp ook niet echt. Toch nog ongeveer 3 uur geslapen.

Eenmaal aangekomen in Kathmandu hadden we een probleempje. Te weinig cash voor een visum. Als je van $80 uitgaat en je ineens $100 moet betalen kom je toch $20 tekort! Bas ging geld pinnen, buiten het vliegveld, dus al door de douane heen. Lisa stond te wachten en te stressen omdat het toch wel erg lang duurde. Toch is het goed gekomen want we zitten nu alweer in Pokhara! Voordat we daarover beginnen even nog Kathmandu. We zijn er maar 18 uur gebleven, maar zeker dat het een cultuurshock was. Nondetjuu! We werden meteen overladen met opdringerige taxichauffeurs, jongens die geld bietsten omdat ze tassen hadden gedragen, hectisch verkeer, drukte op de stoep en overal was het smerig. Is dit Nepal? Nee gelukkig niet. Nadat we 's avonds hadden gegeten met Rene en andere vrijwilligers zijn we de ochtend erop vertrokken naar Pokhara. De busrit duurde ongeveer 7,5 uur. Hoe dichterbij we bij Pokhara kwamen, hoe mooier het landschap werd, fijn!
Nu zitten we hier inmiddels alweer 2 dagen en het bevalt ons erg goed. De stad is veel rustiger, we leren al te afdingen en het eten is heerlijk. Vandaag ook onze eerste Nepali les gehad van Prem. Een lieve man die ons in drie lessen hopelijk wat Nepali kan aanleren. Nepalese mensen praten eigenlijk alleen maar over eten en beschouwen iedereen als vrienden of familie, zo spreken ze elkaar ook aan.

Als je elkaar tegen komt vraag je de ander of hij/zij al heeft gegeten (ligt aan het moment waarop je het vraagt of het om ontbijt, lunch of diner gaat). Als dit niet het geval is bied je de persoon eten aan. Mooi toch?

La.. Genoeg gepraat! We gaan zo uit eten, dus alvast smakelijk eten. En stiekem willen we jullie succes wensen met de vrieskou.

Thik chh?, Raamro chh?, la la en als laatste, serieus Joryl en Janne Lisa herkende hem: ekdam ukus, mukus! Is niet zo, want we gaan nu eten.
[alles is oke, alles is nice en goed, oke oke en als laatste ik zit bommetje vol!]

Bas en Lisa

nog maar 9 nachtjes slapen...

'Waaaaaaaaah!' Als je Lisa op facebook hebt zal je dit ongetwijfeld veel lezen. Dit is een mooi woord om te beschrijven hoe wij ons voelen. We voelen dit niet al weken lang maar zeker na ons feest is dit gevoel nog heviger aanwezig. Wat is dat gevoel dan? Nou een hoop waaah, met een flinke portie jeeeeej, nog een beetje waaaaah, snufje hihihi en een theelepeltje aaaaargghh.

Goed, onze eerste blog. Welkom! Deze blog gaat nog niet over het reizen, een beetje misschien, maar vooral over hoe wij nou eigenlijk samen op het idee zij n gekomen (of eigenlijk niet) en ons feestje.
We zijn eigenlijk niet samen op het idee gekomen om naar Nepal te gaan. Lisa heeft Bas overgehaald (samen met anderen, dankje Joryl en Janne en Pieter en wie nog meer?) om mee te gaan, hieronder zijn kijk daarop:

Ik weet het nog goed: het was een dik half jaar geleden dat Lisa op mij afstapte in de kantine van de pabo met de vraag of ik mee wilde naar Nepal. In eerste instantie was mijn antwoord: nee. Dit omdat ik al plannen had om samen met Rik naar Tanzania te gaan en hij absoluut niet over te halen was om mee naar Nepal te gaan. Maar door omstandigheden heeft Rik uiteindelijk besloten om af te zien van een buitenland stage, waardoor Nepal voor mij een mooi alternatief zou kunnen zijn, hoewel ik hier nog niet zeker van was. Maar Lisa bleef volhouden en heeft mij (met hulp van anderen!) zo ver weten te krijgen om haar te vergezellen in dit avontuur.

Yep, ik (Lisa) was erg koppig. Nadat Bibi helaas een jaar over moest doen en zo niet mee naar Nepal kon, trok ik mijn stoute schoenen aan en heb ik Bas en Rik meegevraagd. Ik was super blij toen Bas met de introductie in september de knoop doorhakte en zei dat ie met mij meeging.
De maanden erna hebben we elkaar beter leren kennen, ook in dek las, waar niet alle leerkrachten blij mee waren (niet alleen onze schuld! Ook die van Lonneke en Patrick). We konden het gelukkig heel goed met elkaar vinden dus, eigenlijk beter dan we zelf ooit hadden gedacht.
Zo kwam ook het ideetje om samen ons afscheidsfeestje te geven. Want we vonden beiden toch wel dat dit nodig was.
11 dagen voor ons vertrek, namelijk 14 januari, hebben wij ons 'afscheidsfeestje' gegeven. Na het inkopen van de chips, het bier, de wijn en leverworsten (jaja) de dag ervoor, waren we er zaterdag zelf helemaal klaar voor. Lisa had een hoop zenuwen, maar die ebden weg toen het geniale liedje van de ongelofelijk lekkere vrouwen (lees, pabo vriendinnen), de speech van Hetty en Thea en de cadeautjes allemaal geweest waren.
We hebben genooooooten van het legendarische feest! Of feest? Borrel, het moest eigenlijk een borrel zijn. Het was niet de bedoeling dat we het hele gebouw zouden gaan verkennen, maar als je 20 pabo studenten uitnodigt, kan je verwachten dat er toch iets gebeurd. Naast het bijkletsen met de kennissen en familie is er een winkelwagenrace gehouden en een super humoristische cabaretshow opgevoerd in een zaaltje. Het hipste en coolste feestje van het jaar! Tijdens dit alles hebben wij ontzettend genoten van de mensen die aanwezig waren, want een afscheidsfeestje moet je geven met de mensen die je lief hebt. Via deze weg willen we jullie dan ook heel erg bedanken dat jullie er waren.

Nu is het inmiddels nog maar 9 nachtjes slapen. Vandaag hebben we samen de bierkratjes teruggebracht naar de supermarkt en nog wat spullen gekocht (klamboe en travelbags, met slotje!). Als twee stuiterballen liepen we door de stad.
Wilde gok, maar we denken dat we na de vlucht weer een nieuwe blog schrijven. Dus we zien jullie (digitaal dan) in Nepal!

Liefs,
Bas en Lisa