Haaallo!

Alvast onze excuses dat het verhaal lang is. Het waren dan ook twee drukke weekenden met ook nog een drukke week er tussen. Er is veel gebeurd!

Vorig weekend hebben we voor de verandering een keer niet rondgehangen in Lakeside (toeristisch gedeelte van de stad, waar wij dus ook in het weekend verblijven). We wilden meer zien van de stad, veel meer. En aangezien de culturele tocht die Prem ons had beloofd, nog even op zich liet wachten, hebben we zelf actie ondernomen.
De zaterdag van het weekend hebben we voor 500 Rs (lees VIJF EURO) een scooter gehuurd, genaamd Dio. Dat hij onze held van de dag zou zijn, wisten we nog niet. De planning was om een mooi rondje door de stad te maken, om te beginnen bij een mooi klooster in het oosten van de stad, gelegen op een klein heuveltje, het Bhadrakali klooster. Is het opgevallen dat we in de verleden tijd praten? Juist, de planning WAS. We verdwaalden al op de weg naar het klooster en Lisa had zo'n donkerbruin gevoel dat dit wel eens de hele dag zo zou kunnen lopen. Wat bleek na het bekijken van het prachtige klooster? Die planning konden we beter vergeten. Nepalese mensen zijn niet sterren in het wijzen van de weg en het rijden zelf was ook al een enorm avontuur. Bedenk je even dat je als Bas zijnde de weg ziet, kuilen en grote stenen kan ontwijken en je eventueel jezelf kan voorbereiden op kuilen en stenen die je niet kan ontwijken. Bedenk je even dat als je Lisa bent, en je dit NIET kan omdat je Bas voor je hebt, en continu jezelf min of meer probeert op te vangen door alle mogelijke been- en kontspieren aan te spannen. Wie ooit gezegd heeft dat scooter rijden chill is geven we geen ongelijk, maar de uitzondering bestaat: Nepal. Dan is die uitspraak niet van toepassing. Heerlijk aan het rijden is wel de snelheid en het toeteren. De verkeersregels zijn dan ook erg simpel: zebrapaden zijn er wel, maar het betekent niet dat je voetgangers dan ook voor moet laten gaan. Er was 1 stoplicht maar deze hebben ze ergens vorig jaar toch weer weggehaald. De grootste weg heeft voorrang, dus als je op een T-splitsing komt en je zit op 'de grote weg', rijd vooral lekker door. En de laatste regel; als degene voor je te sloom rijdt, toeter lekker hard en lekker lang, gas geven en er voorbij rijden. Geniaal. We moesten er vaak om lachen.
Hoe dan ook, na het klooster zijn we naar het noorden gereden, we probeerden het oude stadscentrum te vinden, Mahendra Pul, wat niet is gelukt en daarna zijn we naar een grote brug gereden, de K.I. Singh Bridge. De broer van Bas vertelde ons dat dit een hele mooie brug was, erg groot, omdat de rivier die door de stad loopt, een minidalletje heeft gecreëerd. Ook deze hotspot was moeilijk te vinden... kijkend op de kaart bleek de mooie brug die ene te zijn die toch niet zo heeeeul mooi was. De rivier was haast niet meer te zien, overwoekerd door allemaal bomen en planten die haast reikten tot de bogen onder de brug. Domper! Daarna zijn we naar de Bindhyabasini tempel gegaan. We hadden geluk want er was net een huwelijksceremonie bezig. Beetje gek, we voelden ons ook niet helemaal op onze plek daar, maar het was erg mooi. De tempels zijn mooi rood, met bellen die er naast hangen en geschriften op muren en typische puntdakjes. Erg mooi. Hierna zijn we helemaal naar het zuiden gereden, naar de World Peace Pagoda. Wel via Lakeside, om nog even een pauze te nemen en wat frietjes te eten die overheerlijk waren met super lekkere ketchup. Goed. De weg naar de World Peace Pagoda was eigenlijk niet echt scooterproof. Maar impulsief als we zijn dachten we, onze Dio kan dat wel aan, sterke scooter! Een stoffig weggetje, met veel kuilen en grote keien. Heerlijk comfortabel ritje en gierend van het lachen zijn we boven gekomen. Echt! Het is onze Dio gelukt. Het laatste stuk bestond uit trappen naar de pagoda toe en dat hebben we dan ook keurig gelopen, zo lui zijn we nou ook weer niet.
Vanaf de pagoda had je prachtig uitzicht op de stad en de bergen en de pagoda zelf was ook heel mooi. Smetteloos wit met een ronde koepel, gouden versieringen en vier beelden van goden uit het Boeddhisme. Het enige wat minder was is dat wij meteen op de enige twee bankjes, bekenden zagen. Niet echt bekenden, maar de Nederlanders herkennen we hier goed. Lekker twee bankjes bezetten en helemaal gekleed voor een wandeling naar de bergtop, inclusief wandelstokken en een gids. Ook daar moesten wij stiekem om lachen, omdat wij lekker met de scooter naar boven waren gereden wat echt tien keer leuker is.
De rit naar beneden was net zo lachen en comfortabel. We hebben er intens van genoten, net als het rijden door de stad. Als laatste hadden we nog de Devi's Fall watervallen als optie, maar aangezien het de afgelopen weken zo weinig heeft geregend, hebben we dit niet bezocht. Er bestond een grote kans dat dit weinig voor zou stellen en dat zochten we niet echt. In plaats van dat hebben we bij een kraampje wat bladerdeeg hapjes (peesjtriesj voor de Engelse lezers onder ons (pastries ja)) gevuld met aardappel gekocht en lekker aan het meer gezeten, genietend van de zonsondergang achter de bergen.. voor de familie van Lisa vergelijkbaar met Iseo eigenlijk, elke avond, alleen dan minder roze.

De rest van het weekend hebben we weinig gedaan. Eigenlijk niks. Zondag gingen we weer terug naar het dorp, omdat we deze week ook de workshops hebben uitgevoerd. Dan nu de hamvraag voor onze lieve voorgangers; denken jullie dat de workshop (tweedelig, dus twee middagen) door is gegaan? JAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA! Maandag was deel 1 en om 2 uur gingen de kinderen gewoon naar de lokalen. Vol verwachting hebben we afgewacht wat er zou gebeuren. De directeur vroeg aan ons bevestigend of we nu de lesson hadden en ja hoor, 1x de bel luiden en de kinderen gingen naar huis. De workshop ging over instructievormen en werkvormen. Het zal mensen die niet in ons vak zitten niks zeggen, maar de workshops gingen erg goed. Deel 1 op de maandag was in het begin erg ongemakkelijk. De leerkrachten waren erg passief en receptief, wat ze denken wij zijn gewend. Na een evaluatie met de directeur bleek dat hij onze mening deelde en de volgende keer het liefst ook zijn teamleden actiever zagen. Deel twee hebben we donderdag uitgevoerd, waarin nog meer vormen werden aangeboden. De instructie- en werkvormen hebben we meteen toegepast met de leerkrachten als kinderen en wij als leerkrachten. Actiever kon haast niet! We zijn heel erg tevreden over het verloop van de workshops maar ook het feit dat we ze gewoon al uitgevoerd hebben. Van onze voorgangers hebben we gehoord dat afspraken maken met Nepalesen soms nog een probleem kan zijn als je kijkt naar op tijd komen, met zijn allen er ook zijn, op tijd beginnen etc.. Dat dit in 1 keer goed is gegaan is super fijn! Het is heerlijk om te zeggen dat alles nog steeds volgens plan gaat. BAM!
Ook hebben we deze week huisbezoeken uitgevoerd. Stichting Maya sponsort veel kinderen om naar school te kunnen gaan. Ze zoeken sponsors in Nederland, die schoolgeld betalen voor de kinderen zodat ze gewoon naar school kunnen. De kinderen worden 'uitgekozen' op basis van thuissituatie. In veel gevallen omdat het gezin een laag inkomen heeft, ouders gestorven zijn (alleen de vader maar soms ook beiden ouders) of uit een lage kast komen. Deze huisbezoeken hebben we na schooltijd uitgevoerd samen met Hari. Hari is de Maths leerkracht op onze school en doet ook werk voor stichting Maya. Door de huisbezoeken hebben we het dorp ook beter leren kennen, wat erg leuk was.

Nu, dit weekend hebben we kennis gemaakt met Lies. Ze studeert farmacie in Utrecht en is hier ook 2 maanden om voor de stichting te werken, erg leuk! Meteen weer uit eten geweest en ook weer met Trudy en Nieke (twee andere vrijwilligers die hier net zolang zitten als wij) bijgekletst over onze bezigheden. Zaterdag vertrokken we rond 2 uur naar Sarangkot. Dit is een dorpje op de top van een berg. Vanaf het hotel is het ongeveer 10 minuten lopen naar de echte top, vanaf waar je de besneeuwde bergen van de Himalaya erg mooi kan zien. Omdat veel mensen zeggen dat de zonsondergang en zonsopgang erg bijzonder zijn, hebben we vorig weekend besloten om dan ook een nacht te boeken in een hotel daar, zodat we beiden taferelen kunnen meemaken.
Om precies kwart over 2 zijn we aangelopen. Het was een heldere dag, strakblauwe hemel en ongeveer 26 graden. Warm! We hadden besloten om de rustige route te lopen, de route met weinig toeristen. De eerst paar 100 meter lopen gingen goed. In de Lonely Planet stond al aangegeven dat het pad niet altijd even duidelijk was, zo ook in ons geval. Toen we de weg vroegen aan een paar jongens moesten we een klim maken. Op een gegeven moment konden we niet meer verder. Lisa werd er een beetje chagrijnig van, omdat ze gewend is om juist duidelijke routes te lopen, haha. Uiteindelijk zijn na veel pogingen om weer op de weg uit te komen, toch teruggelopen. Toen kwamen we een jongetje tegen die ons een andere route aanwees, die duidelijker was. Heel erg fijn! De tocht zelf was best pittig, om het subtiel uit te drukken. Beeld je even in dat je ongeveer 900 meter stijgt (niet lopen maar stijgen, in de hoogte) met alleen maar trappen. Trappen van stenen, ongelijkmatig.. trappen. Omdat een oude Italiaan eens tegen Lisa had gezegd dat je rustig en gestaag moest lopen, omdat je het dan beter vol houdt, probeerden we dit ook. Maar omdat we beiden erg gedreven zijn gingen we al gauw na 10 stappen weer sneller lopen. We hebben dan ook vaak even gepauzeerd, zodat we vanaf daar weer rustig konden lopen. Tijdens de hele wandeling hebben we prachtig uitzicht gehad op het meer en op de paragliders die boven ons zweefden. Op een gegeven moment, dachten we dat we er waren, de hoek om en klaar! Het euforische gevoel kwam al opdagen en met de Kings of Leon aan liepen we een paar meter stevig door. Helaas, we waren er nog lang niet! Balen, maar Lisa herinnerde zich dit ook wel van andere wandelingen, dat je dit idee en gevoel vaak had. De laatste 1,5 kilometer waren erg fijn. We liepen door een dorpje heen, met buffels en geiten en koeien en 'echte' Nepalesen. We voelden ons fijn, alsof we thuiskwamen.. ofnouja, het voelde erg vertrouwd. Dit gaf ons de boost om door te lopen naar ons hotel. Na de warme douche, hebben we lekker pasta gegeten en een biertje gedronken. Zeker wel een goede beloning!
De zonsondergang was erg mooi. Hij ging onder aan de overkant van het meer. Toen de zon onder was vormde de stad zich als een vlak met allemaal lichtjes. Erg mooi. We herkenden ook Lakeside en ongeveer de plek waar het hotel zou zijn. Super gaaf om te zien dat we helemaal daar beneden waren begonnen! Na een lange, maar belachelijk slechte nacht stonden we om 6 uur op om de zonsopgang te zien. De lucht was roze, en de bergen waren prachtig. Toen de zon opwam kleurden de besneeuwde bergen geel/roze en de zon was als een sinasappeltje zo oranje. Erg mooi. Er waren belachelijk veel mensen op het uitzichtpunt, maar wij hebben voor zeker drie kwartier een plekje aan de bergkant bezet gehouden, want ja, foto's moesten wel gemaakt worden. Na het ontbijt zijn we de 'taxiweg' teruggelopen. Een verharde weg, makkelijk te lopen en door kleine dorpjes. Na 1,5 uur waren we weer beneden.

En nu zitten we te stinken in de hotelkamer. Vandaag gaat Lisa nog een Gurtha kopen met Trudy, Nieke en Lies en d'r haar laten knippen, wat echt heel erg nodig is. Bas gaat mannendingen doen. Tot de volgende keer!

Doeeeeewiii