'Waaaaaaaaah!' Als je Lisa op facebook hebt zal je dit ongetwijfeld veel lezen. Dit is een mooi woord om te beschrijven hoe wij ons voelen. We voelen dit niet al weken lang maar zeker na ons feest is dit gevoel nog heviger aanwezig. Wat is dat gevoel dan? Nou een hoop waaah, met een flinke portie jeeeeej, nog een beetje waaaaah, snufje hihihi en een theelepeltje aaaaargghh.

Goed, onze eerste blog. Welkom! Deze blog gaat nog niet over het reizen, een beetje misschien, maar vooral over hoe wij nou eigenlijk samen op het idee zij n gekomen (of eigenlijk niet) en ons feestje.
We zijn eigenlijk niet samen op het idee gekomen om naar Nepal te gaan. Lisa heeft Bas overgehaald (samen met anderen, dankje Joryl en Janne en Pieter en wie nog meer?) om mee te gaan, hieronder zijn kijk daarop:

Ik weet het nog goed: het was een dik half jaar geleden dat Lisa op mij afstapte in de kantine van de pabo met de vraag of ik mee wilde naar Nepal. In eerste instantie was mijn antwoord: nee. Dit omdat ik al plannen had om samen met Rik naar Tanzania te gaan en hij absoluut niet over te halen was om mee naar Nepal te gaan. Maar door omstandigheden heeft Rik uiteindelijk besloten om af te zien van een buitenland stage, waardoor Nepal voor mij een mooi alternatief zou kunnen zijn, hoewel ik hier nog niet zeker van was. Maar Lisa bleef volhouden en heeft mij (met hulp van anderen!) zo ver weten te krijgen om haar te vergezellen in dit avontuur.

Yep, ik (Lisa) was erg koppig. Nadat Bibi helaas een jaar over moest doen en zo niet mee naar Nepal kon, trok ik mijn stoute schoenen aan en heb ik Bas en Rik meegevraagd. Ik was super blij toen Bas met de introductie in september de knoop doorhakte en zei dat ie met mij meeging.
De maanden erna hebben we elkaar beter leren kennen, ook in dek las, waar niet alle leerkrachten blij mee waren (niet alleen onze schuld! Ook die van Lonneke en Patrick). We konden het gelukkig heel goed met elkaar vinden dus, eigenlijk beter dan we zelf ooit hadden gedacht.
Zo kwam ook het ideetje om samen ons afscheidsfeestje te geven. Want we vonden beiden toch wel dat dit nodig was.
11 dagen voor ons vertrek, namelijk 14 januari, hebben wij ons 'afscheidsfeestje' gegeven. Na het inkopen van de chips, het bier, de wijn en leverworsten (jaja) de dag ervoor, waren we er zaterdag zelf helemaal klaar voor. Lisa had een hoop zenuwen, maar die ebden weg toen het geniale liedje van de ongelofelijk lekkere vrouwen (lees, pabo vriendinnen), de speech van Hetty en Thea en de cadeautjes allemaal geweest waren.
We hebben genooooooten van het legendarische feest! Of feest? Borrel, het moest eigenlijk een borrel zijn. Het was niet de bedoeling dat we het hele gebouw zouden gaan verkennen, maar als je 20 pabo studenten uitnodigt, kan je verwachten dat er toch iets gebeurd. Naast het bijkletsen met de kennissen en familie is er een winkelwagenrace gehouden en een super humoristische cabaretshow opgevoerd in een zaaltje. Het hipste en coolste feestje van het jaar! Tijdens dit alles hebben wij ontzettend genoten van de mensen die aanwezig waren, want een afscheidsfeestje moet je geven met de mensen die je lief hebt. Via deze weg willen we jullie dan ook heel erg bedanken dat jullie er waren.

Nu is het inmiddels nog maar 9 nachtjes slapen. Vandaag hebben we samen de bierkratjes teruggebracht naar de supermarkt en nog wat spullen gekocht (klamboe en travelbags, met slotje!). Als twee stuiterballen liepen we door de stad.
Wilde gok, maar we denken dat we na de vlucht weer een nieuwe blog schrijven. Dus we zien jullie (digitaal dan) in Nepal!

Liefs,
Bas en Lisa