Sorry sorry, weer een tijd geleden dat we wat van ons hebben laten horen. Het plan was om dit al veel eerder te doen, maar door een hoop gedoe is het ons toen niet gelukt, dus vandaar nu pas de blog, hallo!
De afgelopen 3 weken zijn er weer veel dingen gebeurd;
- Farewell programma op onze stageschool
- Afscheid van de gezinnen en Rene en Anne
- Kathmandu 9 daagse
- Chitwan
- India - Varanasi
Nu lijkt het bovenstaande best wel mee te vallen, is het misschien ook, maar bereid je voor op een lange blog!

Afscheid in het dorp
Voorgaande weken waren we zelf stiekem al aan het aftellen tot we afscheid zouden nemen van onze families en de stageschool. Dit omdat we er vreselijk tegenop zagen, maar ook omdat we zin hadden in het reizen. Lisa vond het erg lastig dus zij heeft zich er al weken lang op voorbereid (lees vóór de trekking al een filmpje maken met ochtendrituelen, opdat ze het nooit zal vergeten). De laatste week op stage was heel erg leuk. Naast dat het schooljaar net was begonnen en de leerkrachten ook echt nog op gang moesten komen, hebben we (gelukkig) wel nog onze laatste workshop kunnen geven en de leerkrachten geholpen met het verbeteren van het klassenmanagement. Als extra cadeau hebben we prullenbakken aangeschaft voor het schoolplein. 1 hebben wij gedoneerd en 2 hebben we voor het project Kids & Nature aangeschaft. We hebben samen met de kinderen afval verzameld en de klassen 4 en 5 zorgen nu voor een wekelijkse schoonmaak. De directeur was hier al een beetje mee begonnen maar vond het moeilijk om door te pakken. Ook al hadden we nog maar een paar dagen, samen met het team hebben we ervoor gezorgd dat de klassenregels weer helder in het beeld waren en de kinderen zich hier ook meer bewust van waren. Of de leerkrachten consequent genoeg zijn om ook zelf door te pakken de kinderen de regels te laten volgens is voor ons een vraag, maar het begin is er!
Het farewell programma op de school was erg leuk en Nepalees. We werden flink in het zonnetje gezet en geprezen om onze bijdrage. We kwamen ook tot de conclusie dat Nepalesen allemaal eigenlijk kleine poëten zijn. De mensen zijn hier in staat om emoties zo mooi uit te drukken. Ze gebruiken zinnen als ‘jullie zullen altijd in ons hart blijven' en ‘we beschouwen jullie als ons zusje en broertje en dat maakt het nog vervelender dat jullie gaan'. Dat laatste vonden wij zelf ook. We hebben een erg goede en fijne band opgebouwd met alle leerkrachten, wat erg gunstig was voor de workshops maar ook gewoon voor onszelf en de communicatie. Naast dit alles hebben we ook een mooie speech gekregen van de headteacher (we mogen hem geen principal noemen), waarin hij ook uitgebreid de geschiedenis van alle Maya-vrijwilligers vertelde. Na een zee van bloemen en een rood tikka-hoofd was het afgelopen en gingen we dan echt weg van school, wat ook meteen afscheid betekende thuis. We hadden een taxi geboekt die ons vanaf het huis van Bas zou ophalen rond een uur of 5. We hadden na school (wat om 1 uur klaar was) dus tijd genoeg om nog zo dubbel, veel, extra te genieten van onze familie. De tassen waren in no time ingepakt en de laatste uurtjes waren heel gek maar ook heel fijn. Ook hier kregen we tikka's van iedereen, bloemen en een cadeautje. En ook deze keer kwamen er alleen maar lieve en mooie woorden onze kant op, waar Lisa te gevoelig voor bleek. Het wegrijden van het dorp was heel bizarre en gek, want je weet gewoon niet wanneer je terug komt. De hele weg naar de stad hebben we alles zo goed mogelijk in ons opgenomen.. Moeilijk was het zeker, maar gelukkig weten we ook dat we zeker terug komen naar Adhikaridanda en dan weer lekker in een overvolle bus mogen rijden naar Naudanda, met harde Nepalese muziek aan en met geiten op het dak of kippen naast je voeten, om vervolgens naar het dorp te lopen en weer - net zoals de afgelopen maanden - thuis komen.

Anne achterlaten en op naar Kathmandu
Na het afscheid in het dorp hebben we ook nog twee mooie avonden in Pokhara gehad, waar we eerst vrijdag afscheid hebben genomen van Rene en de avond erop heeft Anne van ons afscheid genomen. Heel gek dat zij alleen achterblijft in het dorp, maar gelukkig komen haar ouders ook snel op bezoek! Die avond kwamen Hari en Amrit (broer van Bas) ook nog naar de stad. Amrit moest er dingen regelen en Hari kwam ons onze oorkondes brengen die de directeur ons nog wilde geven (maar er was geen stroom vrijdag dus moest Hari zaterdag op en neer naar de stad). Een hele leuke avond met twee Nepalesen die hun ogen uitkeken in Lakeside, die ook nog goede vrienden waren. Een mooiere laatste avond konden we ons haast niet bedenken. Behalve dan dat Lisa die avond en nacht ziek werd met koortsstuipen en pijn en vaak naar de wc en blabla. De ochtend erop vroeg opgestaan voor de bus naar Kathmandu, wat het meest oncomfortabele ritje was van 7 uur die Lisa ooit heeft gemaakt (lees veel pijn, ook bij de blaas.. ja ze zag de bui al hangen).
Eenmaal in Kathmandu aangekomen (hotel? Stom! Dag erna ander, fijn hotel gevonden? Jazeker!) hebben we met Rene in de avond wat gegeten (want die was er ook nog, hij vloog de maandag), die ons vertelde dat we naar de Ciwec kliniek moesten. De dag erop vroeg er naartoe gegaan en wat bleek; blaasontsteking. Gelukkig heeft Lisa meteen de goede medicatie gekregen die goed aansloeg en pijnstillers tegen de pijn in haar rug en buik. Wat wel het advies was, was om rustig aan te doen, iets waar we beiden totaal niet op stonden te wachten. Maar na 4 dagen hebben we lekker al wel - eigenwijs zoals we zijn- dingen gedaan. Zo zijn we 's avonds naar de monkey temple (Swayambhunath tempel) gegaan en een andere dag hebben we een scooter gehuurd om naar Bhaktapur te gaan; een oude stad buiten Kathmandu die bekend staat om zijn vele tempels. Het was heel erg mooi en indrukwekkend (zie foto's op facebook). Daarna zijn we doorgereden naar Bodnath. Een hele grote stupa, die ook erg mooi was (al lijken ze allemaal verdomd veel op elkaar). Leuk ja. Omdat we in de ochtend waren vertrokken kon Lisa mooi daarna weer ‘rustig aan doen'. De rest van de dagen hebben we in het park gelegen en hebben we nog een uitstapje gemaakt naar Durbar Square in Patan (ook een oude stad maar dan ten zuiden van Kathmandu). Het is een groot plein met daar omheen ook nog tussen nauwe straatjes, mooie tempels. Iedere tempel staat weer voor een andere god. Bij Durbar Square zijn we ook het eerste verhaaltje tegengekomen over de tempels. Tegenover een tempel stond een pilaar met koning Malla erop. Boven hem zaten een cobra en daarop weer een vogeltje. Het verhaal vertelt ons dat zolang het vogeltje er nog zit, de koning altijd nog terug mag komen. Als het vogeltje wegvliegt is de koning niet meer welkom en gaan de grote olifanten die voor de Vishwanath tempel staan, aan de overkant van het plein bij de waterbron drinken. Kei leuk verhaaltje toch!

Ooooolifantje inne boss, laatje mamma toch niet los...
Nou goed. Na Kathmandu gingen we naar Chitwan, wat we al in Pokhara hadden geregeld. De busreis verliep erg goed en we waren al rond half 1 's middags bij ons hotel. De eerste dag in Chitwan leek een rustige dag te worden, maar bleek later toch weer een typisch Lisa & Bas avontuur te worden.
Nadat ons programma voor de aankomende 3 dagen uitgelegd was hadden we even de tijd om onszelf op te frissen, wat ook echt wel nodig was na een lange busrit met een temperatuur van rond de 37 graden. Na de lunch rond die we rond 2 uur kregen hadden we tot 5 uur de tijd voor onszelf. Deze tijd hebben we nuttig besteed door rond te gaan lopen in het dorp, waar eigenlijk niet zo heel veel te doen was. Maar wat wel erg leuk was, was dat we kennis maakten met de olifanten die hier midden over straat lopen. Rond 4 uur kwam onze gids Binda ons halen voor een wandeltocht naar het dorp. Wij dachten dat dit het dorp zou zijn waar wij in de middag zelf al doorheen gewandeld hadden (Sauraha), het leek ons dus helemaal niet boeiend om dit zelfde stuk nog een keer te lopen. Maar goed, om onze vriend Binda een plezier te doen zijn we toch maar mee gegaan. Al snel bleek dat we niet Sauraha in gingen, maar naar een klein dorpje verderop. Hier woonden de mensen die begin jaren '70 daarnaar toe gevlucht zijn, omdat er een burgeroorlog aan de gang was in het noorden van India tussen de moslims en de hindoes. Deze mensen leven een stuk anders dan de echte Nepalese bevolking, ondanks dat het ook hindoes zijn. Deze mensen drinken namelijk veel Roxy (nepali wine!) en veel knoflook en heel pittig eten omdat zij denken dat dit de muggen weg houdt en zij zo geen malaria krijgen. Nu is er geen malaria meer in dit gebied, maar daar denkt het volk anders over. Op het einde van onze tocht gingen we nog naar een bruiloft, omdat Binda daar uitgenodigd was. Op het moment dat we daar aankwamen begon het hard te regenen, waardoor we bij de bruiloft moesten blijven. De bruiloft was anders dan dat wij gezien hadden bij ons in het dorp. Dit was omdat de mensen hier minder geld hebben, alles zag er daarom wat 'goedkoper' uit, maar wat wel heel leuk was, was dat de bruid het eten opschepte voor de gasten. Na een tijdje werden wij door de vader van de bruidegom uitgenodigd om naar binnen te geven, omdat hij ons graag wat wilde geven. We moesten binnen in de werkplaats gaan zitten, waar we wat eten en drinken kregen. En zoals je wel kunt verwachten van ons, was dit geen gewoon drinken, maar Roxy! Het eten wat we kregen was kei pittig, maar wel erg lekker. Na het eten van dit pittige, rijk gevulde knoflook eten dachten wij dat we die avond geen last zouden hebben van de muggen, maar niet dus! Toen het eenmaal droog werd, zijn we richting het resort gelopen, maar voordat we daar waren werden we eerst uitgenodigd om Binda zijn familie te ontmoeten (vrouw & zoontje) en nog meer Roxy te drinken.

De volgende ochtend was het dan eindelijk tijd om de jungle van Chitwan te gaan bekijken. 's Morgens rond half 8 zijn we met een bootje vertrokken. Na ongeveer 10 minuten varen over de met waterlelies bedekte rivier hadden we de eerste krokodil gespot! Een baby krokodil samen met zijn moeder. Super gaaf! Na nog een paar andere krokodillen en vogels gespot te hebben we onze jungle tocht te voet voortgezet. Na nog geen 2 minuten lopen zagen we de eerste wilde dieren: een groep met herten en wat aapjes. Als ware Steve Irwins slopen we door de jungle om de dieren zo min mogelijk te storen. Heerlijk vonden we dat. Wat ook erg gaaf was, waren de mega grote mierenhopen, sommige van wel anderhalve meter hoog. Nadat Binda gestopt was om asperges te plukken begon het avontuur pas echt. Na zo'n 5 minuten lopen hoorde we een geluid, maar wat voor een geluid wisten we niet: was het een neushoorn? Een beer? Een olifant? Of een ander gevaarlijk dier wat daar door de jungle zwerft? We weten het niet, maar we willen het weten! Voordat onze speurtocht naar dit onbekende dier begon pakte onze gids een grote, zware stok van de grond, want mochten we aangevallen worden, dan moeten we ons toch kunnen verdedigen. Sluipend gingen we door de jungle, maar helaas was het dier nergens te bekennen. Binda vertelde ons later dat dit waarschijnlijk een Sloth Bear was (Sloth Bear: knaagt aan de ledenmaten tot het bot, klap in het gezicht is dodelijk, zorgt voor veel doden!). Onze jungle tocht eindigde bij het olifant breeding centre, waar olifanten gefokt werden (waarschijnlijk in de meeste gevallen voor toeristische doeleinden). Ondanks dat de baby olifantjes erg lief en leuk waren om naar te kijken, stonden wij daar met een dubbel gevoel. Fokken voor toerisme is niet iets wat wij toejuichen...

Na deze jungle ervaring was het tijd om even lekker te badderen. En dan niet zo maar badderen, nee nee, badderen met olifanten. Als eerste was Bas aan de beurt. Vanaf het moment dat Bas op de olifant zat en de wandeling naar de rivier begon tot aan het moment dat het badderen erop zat heeft hij met de grootste glimlach die je maar kunt bedenken op dit enorme beest gezeten. Dit bleek later ook het geval te zijn voor Lisa. Wat was dit genieten. Heerlijk. Lisa realiseerde zich op dat moment ook in een keer dat de olifant haar lievelingsdier is. In de middag zouden we onze olifanten vrienden terug zien om een jungle safari te gaan maken. Het bleek dat we samen met een groep Chinezen de jungle safari zouden gaan maken en wij zouden samen met 2 van deze Chinezen op de rug van een olifant gaan zitten. Van begin tot eind waren deze gekke Chinezen aan het poseren voor de foto's met het welbekende peace teken en waren dolgelukkig wanneer zij een kip of een pauw spotte! Maar dat terzijde. Tijdens deze toch hebben we maarliefst 3 neushoorns gespot! Wat een beesten, wauw! En wat waren ze dichtbij! Verder hebben we nog een wat herten, apen, krokodillen, kippen, een pauw, wat gekke Chinezen en een ander klein beestje gespot.

i-strike! No buses! Not possible! - de reis naar India -
Na deze drukke dag, zouden we in de morgen richting Sunauli vertrekken om daar de grens over te gaan naar India. Daarna zouden we richting Gorakhpur gaan om daar te beginnen aan een 20 uur durende treinreis naar Calcutta. Maar Nepal zou Nepal niet zijn als er geen staking zou zijn. Een staking die er voor zou zorgen dat we onze India planning zouden moeten aanpassen. Na het plegen van verschillende telefoontjes naar het reisbureau hebben we met pijn in ons hart de reis naar Calcutta moeten annuleren en zouden we vanaf Gorakhpur direct naar Varanasi gaan. Maar voordat het zover zou zijn moest er eerst nog een bus naar Sunauli gaan, - side note: onze visa zijn op dit moment al verlopen -. De volgende ochtend werd er rond 5 uur op de deur geklopt. Een dronken Binda wist ons te vertellen dat de bustickets naar Sunauli waren geboekt. Opgelucht hebben we nog even kunnen slapen en vol goede moed werden we wakker. We waren helemaal klaar om richting India te gaan. Maar helaas, geen bussen naar Sunauli. Wel naar Pokhara en Kathmandu, maar geen Sunauli. De moed zakte ons in de schoenen. Vol teleurstelling hebben we besloten om de bus richting Kathmandu te pakken, omdat we vanuit daar meer opties hebben om richting de grens te gaan. Om half 4 in de middag waren we weer terug in Kathmandu, waar Lisa op internet is gaan zoeken naar vluchten naar Delhi en Varanasi en Bas op zoek is gegaan naar bussen. Na ongeveer een half uurtje kwam Bas terug bij hotel en wist dankzij Nilan dat er die nacht bussen zouden vertrekken naar Sunauli (of vlak daarbij, genaamd plaatsje beginnend met de B). Deze zouden alleen wel over 2 uur gaan. Snel eten en vol goede moed 1,5 uur voor vertrek aangekomen op New buspark. Door een lieve Nepalees zijn we voorgetrokken en ja, we hebben de bus gehaald (op het nippertje, 2 van de laatste 4 kaartjes) en zo kon de reis naar India toch beginnen! Om het verhaal niet al te lang te maken (of is dat het al?) zullen we het laatste stukje even heel kort samenvatten:
- Nachtbus naar een plaatsje met de B: prima rit
- Aansluiting lokale bus naar Sunauli; prima
- Bus naar Sunauli; tot 8 uur in de ochtend prima, na 8 uur; strike!
- Wandeling naar Sunauli (14km!) ; stom!
- Fietsrikshaw naar Sunauli (12km!); awesome
- Grensovergang; goed ondanks onze visa die al verlopen waren
- Taxi rit Sunauli - Gorakhpur; goed

Cricket, kom je bij me eten? en snorren
De treinrit van Gorakhpur naar Varasi is het beschrijven wel waard. In de middag hadden we op het station van Gorakhpur kaartjes weten te bemachtigen voor de trein van half 11 ( 240 roepies voor 4 kaartjes! Twee andere reizigers reisden met ons mee). Om 10 uur stonden we helemaal gereed om ons te gaan gedragen alsof we een stel Indiërs waren ( lees: klaar om de trein te bestormen en proberen een plekje te krijgen). Lisa was er een ware heldin in. Als een echte Indiër werd menig mede-treinreiziger door haar aan de kant gebonjourd en hadden we een plek om te zitten. Lisa had een plekje op de bank en Bas zat gezellig bij een Indiër op een stoeltje. Al snel raakte Bas in gesprek met deze jongen. Omdat we wisten dat we vrienden zouden maken als we over cricket zouden beginnen, had Bas besloten om dit eens uit te proberen. Vol enthousiasme wisten de jongens Bas de regels van het spel uit te leggen, werden de beste teams besproken en werd er verteld over een cricket legende! Nieuwe vrienden waren gemaakt. Wat ook een trending topic is in India, is snorren! Trots zijn ze er op. Wat overigens helemaal terecht is. Lisa had inmiddels ook vrienden gemaakt en was al uitgenodigd om bij een familie te komen eten en samen een plonsje te wagen in de Ganges, top! Het was een gezellige rit en voldeed absoluut niet aan de verwachtingen die we hadden. Ja het was chaotisch en druk, maar wat was het gezellig. Na een rit van ongeveer 6 uur kwamen we aan in Varanasi.

Varanasi
We zitten hier nu net. Na een hele dag slapen hebben we even rond gelopen door de straten van Varanasi. En de eerste indruk is indrukwekkend. Omdat dit blog al heel lang is zullen wij de verhalen van Varanasi beschrijven in ons volgende blog.