Namaste! Tapai-laai kasto chha?

Alvast onze excuses voor het belachelijk lange en onsamenhangend verhaal! Dit zal de enige keer zijn dat dit zo is. Deze keer wilde we graag allebei wat vertellen over onze families, het volgende blog zullen wij weer samen typen.

Even een verklaring voor de titel. Ook de afgelopen heeft er weer een woord centraal gestaan en deze keer was het de beurt aan het woord 'vet'.

Oma van Bas is vet!

De geit bij Lisa is vet!

Het kalfje bij Bas is vet!

Het uitzicht is vet!

De koffie bij Bas is vet!

De thee bij Lisa is vet!

Alles is vet!

Maargoed, nu over onze belevenissen....

Maandag middag, na de laatste les Nepali van Prem, was het tijd om Pokhara te verlaten en richting onze nieuwe families in Adhikaridanda te gaan. Eindelijk kon het avontuur dan echt beginnen. Na een taxi rit van ongeveer een half uurtje, moesten we noodgedwongen de rest van de route te voet afleggen. Ondanks al het gewicht dat wij mee moesten sjouwen, was het wandelen zeker geen straf. Wat een prachtig uitzicht!

Na een half uurtje lopen kwamen we aan in Adhikaridanda, het dorp waar de komende maanden onze huizen wonen. Maar voordat wij onze nieuwe families konden gaan ontmoeten moesten wij eerst een bezoekje brengen aan het gezin waar Joryl vorig jaar verbleef. Wat een leuk, gezellig en druk gezin!

Na een hapje en een drankje was het tijd om naar mijn (Bas) familie toe te gaan. Bij aankomst voelde het voor mij wat vreemd: dit wordt mijn familie en dit is mijn huis voor de komende 3 maanden! Dat was een vreemd gevoel zoals je misschien wel voor kunt stellen. Ik was op het begin voornamelijk druk bezig met alles om me heen in me op te nemen. Het huis, de koeien, mijn familie en de omgeving. Mijn nieuwe Nepalese familie bestaat uit: Oma (denk aan een stereotype oude vrouw, met 4 tanden in haar mond die je midden in de rimboe tegenkomt, dan heb je het goede beeld voor je!!), vader, moeder, broer en zusje.

Inmiddels heb ik nu 5 dagen bij mijn nieuwe familie gewoond en het bevalt me super: eten met de handen, wie wil dat nu niet? boeren tijdens het eten!? Hell Yeah! En elke avond voor het slapen gaan met dorpsgenoten om een kampvuur zitten en slap ouwehoeren! Ik vind het fan-tas-tisch! Het opstaan is ook heerlijk. Rond half 8 sta ik op en ga ik op de veranda zitten, waar aama (oma) mij elke ochtend een vers bakje koffie komt brengen, terwijl ik in mijn dagboek aan het schrijven ben (I know, niet echt mannelijk, maar het hoort erbij!!). Omdat het 's morgens nog behoorlijk koud kan zijn, heb ik een muts van aama gekregen. De schat. En elke keer als ik deze op doe begint ze te lachen. Ondanks dat amaa geen woord Engels spreekt heb ik ongelofelijk veel schik met haar. Dit vooral omdat ik het idee heb dat zij mij de hele dag voor de gek houdt. Prachtig. Toch kan het ook een saai zijn. Als de school uit is, om 4 uur, heb je niet veel te doen en dat kan vrij frustrerend zijn, vandaar dat ik donderdag besloten had om Baaba (vader) te helpen met zijn koffie bonen en een beetje rond te klooien in de stal bij de koeien. Oh en wat me gruwelijk tegen valt is het zitten in kleermakerszit. Mijn god hé! Terwijl de hele familie tijdens het eten van dal bhat rustig een kwartier in kleermakerszit kan zitten, zit ik continu heen en weer te schommelen, en als ik het wel een kwartier vol houd, dan val ik bijna om als ik probeer op te staan. Dit zorgt natuurlijk voor de nodige lachbuien bij mijn familieleden!

Ik heb het idee dat wij al helemaal opgenomen zijn in de dorpsgemeenschap. Nu kun je je afvragen hoe je zoiets dan merkt. Dat zal ik jullie eens vertellen. In Nepal is het de gewoonte dat je uitgehuwelijkt wordt. Er wordt een leuk koppel gezocht, de families onderhandelen een beetje en een aantal dagen later ben je getrouwd. Zo gaat dat hier. Nu was het donderdag ochtend en bij Lisa thuis waren de mannen de vers geslachte geit in stukken aan het verdelen, waar voor het eerst de vraag kwam of ik niet eens met Lisa moest gaan trouwen en dat zij wel een paar mooie plekken wisten waar ik een huwelijksaanzoek kon doen. Eerst dacht ik dat dit een grap was, maar toen vrijdag baaba ook met de vraag kwam of Lisa geen goede huwelijkskandidaat voor mij was en vervolgens er nog een beste man naar school kwam(!!!) om verder te praten over een eventueel huwelijksvoorstel, begon ik een beetje te twijfelen aan of het wel een grap was. Of ze zijn serieus, of hun grappen zijn van erg lange duur. Ik ben er nog niet uit.......

Maar goed, dit is even genoeg over mijn familie, er zullen vast en zeker nog veeeeeel meer verhalen over volgen. Hier volgt een stukje over Lisa & haar familie:

Het was heel erg wennen in mijn gezin. We zijn 'maar' met z'n vijven, maar als je bedenkt dat alleen je baabaa (papa) en je didi (grote zus) Engels kunnen, is er weinig communicatie.
Vooral dat vond ik lastig. Thuis ben ik gewend om veel te praten, maakt niet uit waarover. De stilte heeft me wel doen schrikken. Ik voelde me de eerste dag best eenzaam, zeker als je over de gezelligheid hoort bij Bas ;). Na 2 dagen zag ik ook pas mijn didi en baabu (kleine broertje, zoontje van didi), dit zorgde gelukkig voor veel meer 'drukte' en gezelligheid. Nu we in Pokhara zijn mis ik het leven daar al! Goed teken dus. Baabu vraagt over alles wat het is ('ijo?' is het zelfde als peuters die zeggen 'wat is dat?'), een super Nepali leraar want mijn baabaa vertaalt alle voorwerpen naar het Engels. Het zijn schatten van mensen. Ondanks dat mijn aamaa (mama) alleen maar 'bye bye' kan zeggen, begrijpen we elkaar goed. Het eten is verrukkelijk, dal bhat krijg je twee keer per dag. Dat is reist, met wat groenten (heeerlijk gekruid!!) en een soort saus/prut van linzen. Ik krijg er vaak ook nog gebakken kool of spinazie bij, warm water en warme buffelmelk (ook super lekker). Daarnaast krijg ik in de ochtend verse thee van aamaa, tot nu toe is gemberthee mijn favoriet, met daarbij lekker zoet brood of koekjes. 's Avonds is er vaak kampvuur (zie Bas), maar dat is te ver weg voor mij om in het donker naartoe te gaan. Bovendien is het erg gevaarlijk om alleen te lopen in het donker, omdat je tijgers/panters en slangen tegen kan komen. Haha! Toen de baabaa van Bas dat vertelde moest ik wel lachen, zeker vet! Misschien een keertje bij Bas eten zodat ik wel mee kan. Maar eerlijk gezegd, rond 7 uur is het al donker en ik ben echt ook wel heel snel moe. Best gek als je bedenkt dat ik gemiddeld 10,5 uur per avond slaap. Met tussendoor 2 keer wakker worden van ratten die over het dak lopen of door de kamer (daar ben ik nog niet echt uit, maar ik kijk niet als ik geluiden hoor hihi). Nachtrust is dik onder controle dus. Donderdagavond kwam ook nog een jongere dochter (voor mij ook didi) met haar man en het zusje van haar man op bezoek. Ze hebben me vrijdag verwend met een mooie vlecht maken en een beetje gepraat over school en zo. Ik heb het er erg naar mijn zin gehad de eerste week en het is uiteindelijk ook best snel gegaan. Had het er een paar dagen geleden ook nog met Bas over, maar we hebben beiden erg weinig last van de cultuurshock. Een Franse wc is wennen, maar prima te doen, en 5 dagen niet douchen is ook niet erg (nog niet, als het warmer wordt zal ik wel een lauwe douche nemen denk ik). Ik heb zin om mijn gezinnetje weer te zien. De stilte is namelijk heerlijk, zeker in de ochtend als ik thee drink en na school heb ik lieve baabu en didi waarmee ik speel en klets. Baabu is na een week al aan me gewend, super lief. Gisteren tijdens het avond eten in de stad betrapte Rene me erop dat ik het al mijn thuis noem. Fijn :)

Lala, genoeg over onze families! Dinsdag zijn wij voor de eerste keer naar school geweest. Bij aankomst vond er een heuse welkom ceremonie plaats, waarbij alle leerkrachten zichzelf voorstelde en waar wij ons voorstelde aan de leerkrachten. Na ons praatje over ons project , werden we officieel welkom geheten doormiddel van een tikka (een mooie rooie stip!) op ons voorhoofd, kregen we een sjaaltje om ons nek en een klein bosje bloemetjes.

Om eerlijk te zijn waren onze verwachtingen niet al te hoog van de leerkrachten en dachten wij dat we in de klassen vooral de shout & repeat methode (leraar zegt het voor, de rest zegt het na) terug zouden vinden. Dit bleek gelukkig niet het geval te zijn. In de eerste lessen die we hebben gezien, zagen we gelijk verschillende werkvormen toegepast worden. De ene leerkracht wat meer dan de ander, maar toch, ze hebben duidelijk veel opgestoken van de workshops van onze voorgangers. Erg fijn om te zien. Aankomende week gaan wij onze eigen workshops gaan maken, die wij de week erna zullen gaan uitvoeren. Hierover later vast meer!

Nog even een leuk verhaaltje om mee af te sluiten:

Lisa heeft donderdag trouwens wel nog een redelijke cultuurshock ervaren: Ik kreeg lekkere gemberthee van mijn aamaa. Toen zag ik veel mannen op bezoek komen en dacht al 'jemig wat komen die nou weer hier doen?' vaak komen er wel mensen op bezoek, maar niet zo'n kudde mannen, nouja leuk. Toen ging een man een mes slijpen, geen bijl of zo, maar een krom mes waarmee ze voornamelijk groenten snijden uit de tuin en zo. Na de thee moest ik heel nodig plassen, dus toen ging ik plassen. En toen kwam ik uit de wc, en keek ik om het hoekje waar al die mannen stonden, bij de stal. En toen BAM werd net één van de twee geiten zo de kop eraf gehakt. Hallo cultuurshock! Leuk ja. Ik dacht meteen aan mijn voornemen. Herhalend in mijn hoofd zei ik tegen mezelf dat ik me moest aanpassen en gewoon met baabu moest spelen. Dat deed ik ook, en het was ook niet zo erg. Tot dat ze hem (na het verbranden van de haren, serieus stro erop en in brand steken) BIJ DE WC dus op het erf, dus zeg maar voor op de stoep, gingen wassen en de haren weg haalden met mesjes en zo. Heel leuk. Toen moest ik daar langs want ik moest dal bhat eten en DAARNA moest ik bij de WC dus naast dat dode beest mijn handen wassen van het eten. Niet gedaan. Gewoon met mijn drinkwater snel boven m'n bord mijn rechter hand gewassen. Was echt echt schrikken. Daarna gingen ze het beest verdelen onder de mannen, eerst de ingewanden eruit, ook bij dat kraantje spoelen en wassen. Leuk ja, echt.. leuk. En toen kwam Bas gelukkig en kon ik me afleiden met de observaties van de school die we gingen verwerken.. Denk er nu heel soms aan als ik bij het kraantje sta en langs de stal loop, want ik loop over de plek waar het beest is vermoord en was mijn handen waar.. nouja je snapt me wel. Ik heb me aangepast en gedaan alsof het normaal was, leuk! Didi zei toen alles klaar was en de mannen weg waren 'you don't like goatmeat right?' ehmm neeeeh :).

Wij gaan hier nog even verder genieten van het heerlijke weer! Tot snel.

Liefs,

Lisa & Bas

P.S: Internet is hier zoooooo sloom dat we nu niet in staat zijn om foto's te uploaden. Wij proberen dit morgen te doen.